Ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει πολλές δυνατότητες. Μία από αυτές είναι να μεταθέτει στο μέλλον τη λύση προβλημάτων, τα οποία κρίνει πως δεν μπορεί να διαχειριστεί άμεσα, ή να τα αγνοεί εντελώς.

Βέβαια, υπάρχουν στιγμές που μια εσωτερική φωνή επαναφέρει το πρόβλημα στο προσκήνιο. Αν αυτός που την ακούει δεν έχει τη δύναμη ή και τη γνώση που θα του επιτρέψει να δει την αλήθεια κατάματα, σιγά-σιγά αυτή εξασθενεί. Κάπως έτσι μοιάζει να έχει αντιδράσει -και να συνεχίζει να αντιδρά- η πλειοψηφία των πολιτών αυτής της χώρας.

Σήμερα οι περισσότεροι βρίσκονται μπροστά στην εκχώρηση του βασικού πολιτικού τους δικαιώματος, να μπορούν να αποφασίζουν οι ίδιοι για την τύχη τους. Μάλιστα, σε έναν βαθμό νιώθουν ανακούφιση γιατί πιστεύουν πως μόνο έτσι μπορεί να αλλάξει κάτι

Για χρόνια πολλοί ήταν αυτοί που επαναλάμβαναν πως η οικονομία μας αναπτυσσόταν στηριζόμενη σε πήλινα πόδια. Η πολιτική ηγεσία της χώρας είχε επανειλημμένως αποδείξει πως δεν μπορούσε να σταθεί επάξια απέναντι στις μεγάλες οικονομικές και πολιτικές δυνάμεις που καθόριζαν με τις αποφάσεις τους σε διεθνείς οργανισμούς τη γραμμή που θα έπρεπε να ακολουθήσει η χώρα.

Είχαμε, βέβαια, αναπτύξει κι εμείς μια κάποια ικανότητα, να ζητάμε και να μας παραχωρούνται παρατάσεις για την εφαρμογή ρυθμίσεων, ακόμη και όταν εμείς θα έπρεπε να βιαζόμαστε να τις εφαρμόσουμε. Ο λόγος δεν ήταν μόνο η αδυναμία μας να προσαρμόσουμε έγκαιρα το γραφειοκρατικό μας σύστημα, ώστε να μπορεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες που δημιουργούσαν οι νέες εξελίξεις, αλλά και η εμπλοκή που δημιουργούσαν μικροπολιτικά και συντεχνιακά συμφέροντα.

Ενώ όλα αυτά ήταν γνωστά σε όλους, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο ζούσαμε ευτυχείς, αν ανήκαμε στις ευνοούμενες από το σύστημα ομάδες, ή διαμαρτυρόμενοι, χωρίς να μας απασχολεί το τέλος αυτής της ψεύτικης ευημερίας. Στο βάθος του μυαλού μας πρέπει σίγουρα να ξέραμε πως η αναβλητικότητά μας στην αντιμετώπιση της πιθανότητας ενός επερχόμενου αδιέξοδου θα μας οδηγούσε αργά ή γρήγορα στην αγκαλιά του μεγαλύτερου φόβου μας.

Η αδυναμία μας, όμως, να βρούμε μια λύση σε ένα παιχνίδι εξουσίας, στο οποίο είμαστε οι περισσότεροι θεατές και παράλληλα ο αδύναμος κρίκος, μας έκανε να συζητάμε το πρόβλημα, να διαμαρτυρόμαστε με τους κλασικούς τρόπους που έχουν κατοχυρωθεί στη συνείδησή μας ως αποτελεσματικοί και να συνεχίζουμε τη ζωή μας μπαίνοντας όλο και πιο βαθιά στο πρόβλημα.

Ξυπνήσαμε μια Κυριακή για να ακούσουμε την ανακοίνωση της αρχής του τέλους της ζωής μας όπως την ξέραμε. Μας μίλησαν για τις θυσίες που πρέπει να κάνουμε και για το αναπόφευκτο της επιδείνωσης της ποιότητας της ζωής μας. Ανακοινώθηκε η κατάργηση δικαιωμάτων που πολλά χρόνια πριν -με πιο αποτελεσματικό τρόπο και με διαφορετική δομή της κοινωνίας- κάποιοι συμπολίτες μας είχαν κατακτήσει.

Η πικρή αλήθεια είναι ότι το σημαντικότερο προνόμιο που κινδυνεύει να… καταργηθεί είναι της ζωής με μια μικρή έστω ελπίδα πως κάποια πράγματα στη χώρα μας, όπως η ουσιαστική ελευθερία ελέγχου της εξουσίας, η δημοκρατική και ανεπηρέαστη απόφαση για το ποιος θα μας κυβερνά, η δικαιοσύνη και ο σεβασμός ακόμη και σε όσους νόμους θεωρούμε άδικους, θα μπορούσαν κάποια στιγμή να ισχύσουν.

Σήμερα, η οικονομική κατάσταση καθορίζει τον τρόπο που οι περισσότεροι πολίτες αντιλαμβάνονται τη δημοκρατία. Βρίσκονται μπροστά σε ένα τετελεσμένο γεγονός, την εκχώρηση του βασικού πολιτικού τους δικαιώματος που δεν είναι άλλο από το να μπορούν να αποφασίζουν οι ίδιοι για την τύχη τους. Μάλιστα, σε ένα βαθμό νιώθουν ανακούφιση γιατί πιστεύουν πως μόνο έτσι μπορεί να αλλάξει κάτι.

Όποια κι αν είναι η πορεία μας, η αποκάλυψη ακόμη και στους πιο δύσπιστους πως σε αυτό το παιχνίδι εξουσίας που οι νόμοι της αγοράς μπαίνουν πάνω από οποιασδήποτε μορφής κοινωνική αλληλεγγύη δημιουργεί μια νέα πραγματικότητα. Η μοναδική περίπτωση να λάμψει μια μικρή αχτίδα φωτός είναι να καταφέρουν σε αυτά τα σκοτεινά χρόνια που ακολουθούν να επιβιώσουν της καταστροφής οι άνθρωποι που ακολουθούν τον δρόμο της δημιουργίας κόντρα σε ψεύτικα οράματα και πλαστούς παραδείσους.

Ξένια Μαντζιώρη
Διευθύντρια σύνταξης
Email: xman@boussias.com

<motto>