‘Οταν θα διαβάζεται τούτη η σελίδα, η επικαιρότητα θα έχει ήδη χωνέψει τα «παπαγαλάκια» της προεκλογικής υπερβολής. Αλλά όλο και κάποια άλλα «πτηνά», φαντάζομαι, θα τα έχουν υποκαταστήσει στο πάρε-δώσε του επικοινωνιακού παραδείσου, όπου όλοι λαλούν κατά το δοκούν, από τους μοναχικούς κούκους-τιμητές, που «δεν φέρνουν την άνοιξη», μέχρι τους γύπες, που αρπάζουν τις «ευκαιρίες» ανάμεσα στα ράκη της εκάστοτε κρίσης. Κι εδώ ακριβώς είναι το πρόβλημα: η δημόσια ζωή έχει γίνει μια ατέλειωτη επικοινωνιακή ανταλλαγή… φτερωτών σημαινόντων, των οποίων τα σημαινόμενα αργοσέρνονται -φευ- αυθαίρετα, καιροσκοπικά και στα κουτουρού, ενώ η κρίση βυσσοδομεί.

Σε τούτον τον παράλογο χαβά πολλοί ανακαλύπτουν τον «εξορθολογισμό», σάμπως τόσα χρόνια να τους κινούσε μόνο ο αυτοματισμός των αντανακλαστικών. Σε αυτόν ομνύουν τώρα εν ονόματι της κρίσης και της αναγκαιότητας των πάσης φύσεως θυσιών. «Αυτό θα πει ρεαλισμός, κόβεις το δάχτυλο για να μη χάσεις το χέρι», άκουσα να διατείνεται έμπλεως δέους ένας επιχειρηματίας προς υφιστάμενο. ‘Οπα, λέω, το σύστημα έδειξε “fatal error”: όταν «ορθολογισμός» και «ρεαλισμός» περνούν από την ακονόπετρα της ανάγκης, ετοιμάζεται θυσία εξευμενισμού στο… αυθαίρετο, στο καιροσκοπικό και στο κουτουρού…

Στην πραγματική ζωή, ωστόσο, καταναλώνουμε ισόποσα δόσεις λογικής και παρορμήσεων. Αυτό είναι το οντολογικό μας ισοζύγιο, κι η παλάντζα του είναι η μόνη ρεαλιστική αλήθεια της ζωής μας, είτε μας αρέσει είτε όχι. Το ιδεώδες της καθαρής λογικής ήταν ανέκαθεν μια χίμαιρα -γονιμότατο μεν σε περιόδους οικονομικής ανάτασης και κοινωνικής ευεξίας, αλλά όχι απέχον από τη βαρβαρότητα σε εποχές καχεξίας και παράλογων εμμονών. ‘Ηθελα, λοιπόν, να του πω του ανθρώπου: μην το κόβεις τόσο εύκολα το ρημάδι το δάχτυλο! Αν αύριο πονέσει το κεφάλι, τι θα κάνεις;

Το άρθρο δημοσιεύεται στο τεύχος 385 (Ιούνιος 2009) του περιοδικού «σελφ σέρβις» (Εκδόσεις Comcenter).