Υπάρχουν στιγμές που επιστρέφουμε στο παρελθόν και ακολουθούμε νοητά δρόμους που είχαμε κάποτε περπατήσει, βρισκόμαστε ξανά σε σπίτια που μας είχαν φιλοξενήσει, ακούμε τις φωνές εκείνων που έχουν φύγει, μυρίζουμε το άρωμα αγαπημένων ανθρώπων, γευόμαστε όσα κάποτε μας πρόσφεραν μικρές στιγμές ευτυχίας... Κάποιες φορές το ταξίδι στο παρελθόν γίνεται μακρύτερο, φθάνει στην παιδική μας ηλικία, στις πρώτες μνήμες, σε μια οπτική των πραγμάτων και σε σκέψεις που έδιναν βαρύτητα σε όσα σήμερα ίσως θεωρούμε ασήμαντα.

Η παιδική ηλικία είναι τα χρόνια της αγνότητας, της αφέλειας, της συνεχούς εναλλαγής συναισθημάτων, της ενστικτώδους αντιμετώπισης των κινδύνων, των συνεχών «γιατί» και «πότε», της κουραστικής προσπάθειας επικοινωνίας με τον κόσμο των μεγάλων. Αυτός είναι ένας από τους πολλούς λόγους, και ίσως ο κυριότερος, που ένα πολύ μικρό σε μέγεθος διήγημα, αλλά πολύ μεγάλο σε βάθος σκέψης και σε πλούτο συναισθημάτων, έγινε παγκόσμια αγαπητό, από ανθρώπους όλων των ηλικιών. Ένα μικρό αγόρι, ο Μικρός Πρίγκηπας, προερχόμενο από έναν άγνωστο πλανήτη, μεταφέρει σε έναν άνθρωπο που συναντά στη γη το μεγαλείο της παιδικής αθωότητας.

Σε ένα σημείο του διηγήματος, ο συγγραφέας, Αντουάν ντε Σαιντ Εξυπερύ, καταγράφει στο χαρτί τη σκέψη ενός βασιλιά, του απόλυτου άρχοντα ενός πλανήτη με μοναδικό κάτοικο τον ίδιο, που συναντά σε ένα από τα ταξίδια του ο Μικρός Πρίγκηπας. Ο βασιλιάς διατάζει τον Μικρό Πρίγκηπα να… χασμουρηθεί, γιατί το βρίσκει πολύ αστείο, αλλά υπαναχωρεί μπροστά στην αδυναμία του να εκτελέσει τη διαταγή, λέγοντας: «Πρέπει να απαιτείς από τον καθένα αυτό που ο καθένας μπορεί να δώσει… Η εξουσία βασίζεται πριν απ’ όλα στη λογική. Αν διατάξεις τον λαό σου να πέσει στη θάλασσα, θα επαναστατήσει. Μπορώ να απαιτώ να με υπακούν, γιατί οι διαταγές μου είναι λογικές…».

Η Ελλάδα είναι μια χώρα με μεγάλο ιστορικό μέγεθος, αλλά μικρή στον παγκόσμιο χάρτη της πολιτικής εξουσίας. Ως μικρή σε ισχύ, λοιπόν, χώρα, που διεκδικεί την επιστροφή στη λογική, βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σημείο της ιστορίας της. Ή θα θυσιαστεί στον βωμό της εμμονής που δείχνουν οι μεγάλες δυνάμεις στο να έχουν τον πρώτο λόγο στη διακυβέρνησή της και να λειτουργούν με βάση άλλα από τα δικά της συμφέροντα, συνεχίζοντας την καταστροφή της ή θα καταφέρει να πείσει για τη δύναμη της λογικής και την ανάγκη συμβιβασμού, σε στιγμές που η ανοχή των πολιτών φθάνει στα όριά της.

Πολλοί θα σκεφτούν πως τα παραμύθια είναι για τα παιδιά, και πως οι καιροί απαιτούν «σοβαρές» προσεγγίσεις σε κρίσιμα ζητήματα όπως το παραπάνω. Όμως, ο κόσμος μας σήμερα, με διάφορα σημεία του πλανήτη να υποφέρουν από παράλογες ομάδες, που καταστρέφουν πόλεις, σκοτώνουν παιδιά, διαλύουν ανεκτίμητης αξίας ανθρώπινα δημιουργήματα, με κυβερνήσεις που θεωρούν παράπλευρες απώλειες τις χιλιάδες των ανθρώπων που αυτοκτονούν από απελπισία, προβλέποντας ένα σκοτεινό μέλλον για τους ίδιους ή για όσους έχουν υπό την προστασία τους, είναι δημιούργημα ενηλίκων, που άφησαν πίσω τους την αθωότητα της παιδικής ηλικίας.

Μπορεί αυτή η επίκληση για επιστροφή στην παιδικότητα να μοιάζει με βασιλική διαταγή που δεν έχει καμία πιθανότητα να εφαρμοστεί. Για να μπορέσει, όμως, να επιβιώσει ο άνθρωπος στις πιο σκοτεινές στιγμές έχει ανάγκη από μια ουτοπία, που να μπορεί να διατυπωθεί τουλάχιστον ως ευχή. Εάν υπάρχει έστω σαν ουτοπία ο στόχος για επιστροφή σε μια απλή λογική, που ακόμη και τα παιδιά μπορούν να καταλάβουν, ίσως να καταφέρει αυτή η ουτοπία να μπει νικητής στην πραγματικότητα των ενηλίκων.