Πόση προσπάθεια πρέπει να καταβάλλει κανείς για να δεχθεί τη διαφορετικότητα των ανθρώπων και να μάθει να ζει με ισορροπία, προσπαθώντας να υποστηρίξει με τον λόγο και τις πράξεις τις απόψεις με τις οποίες συμφωνεί και να αποδείξει το λάθος εκείνων που πιστεύει πως σκοτεινιάζουν την κάθε μέρα; Πάρα πολλή! Το αντιλαμβανόμαστε πιο έντονα σήμερα, όταν ο χρόνος, στην εποχή των έντονων και ταχύτατων αλλαγών, έχει συρρικνωθεί, και οι αντιθέσεις αποκτούν μια πιο... συμπαγή μορφή, δοκιμάζοντας την υπομονή μας..

Αυτές τις μέρες τα μέσα ενημέρωσης αφαίρεσαν λίγο χρόνο από τη θεματολογία που αφορά στις διαπραγματεύσεις, τους νέους υπουργούς, τις λίστες και τις συνεδριάσεις της Βουλής και τον αφιέρωσαν σε ειδήσεις που χάρισαν και πάλι στους τηλεσχολιαστές στιγμές ηδονής. Το θέμα ήταν ένα: η βία. Κι ας παρουσιάστηκε με άλλο μανδύα στη δημοσιογραφική κάλυψη τραγικών συμβάντων. Στο προσκήνιο ήρθε και με αυτή την ευκαιρία η εμπάθεια, η έλλειψη παιδείας αλλά και στοιχειώδους ευθύνης για τον ρόλο που μπορεί, στα «λάθος χέρια», να διαδραματίσει ο τομέας της ενημέρωσης στη διαμόρφωση άλλοθι για αντικοινωνικές δράσεις.

Έσπευσαν άπαντες να δηλώσουν τη συμπαράστασή τους σε ένα νέο παιδί που έπεσε θύμα βίας στον χώρο εκπαίδευσής του, αλλά και στους συγγενείς των θυμάτων ενός επίσης νέου ανθρώπου, θύματος και του ίδιου, για τον οποίο δημιουργήθηκε άμεσα το ιατρικό του προφίλ! Από τη μια είχαμε τις συζητήσεις για το πόσο άδικο είναι να καταδιώκονται οι άνθρωποι με συμπεριφορά η οποία παρεκκλίνει από εκείνη που η εκάστοτε μικρο-κοινωνία αποδέχεται, και την ίδια στιγμή οι… αιώνιοι αναλυτές των πάντων καταδίκαζαν, χωρίς δίκη, αλλά με ένα πολύ μεγάλο ακροατήριο, την απρόβλεπτη συμπεριφορά όσων αντιμετωπίζουν ψυχολογικά προβλήματα, θέτοντας ερωτηματικά στο κατά πόσο, ανεξαρτήτως βαρύτητας αυτών των προβλημάτων, θα πρέπει να κινούνται ανάμεσά μας, πόσω μάλλον να εργάζονται…

Το ζήτημα θα ήταν έως και γελοίο, εάν δεν ήταν τόσο σοβαρές οι επιπτώσεις των μηνυμάτων που διατρέχουν τις συζητήσεις στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τουλάχιστον σε ένα μεγάλο μέρος τους, και καταχωρίζονται ως η άποψη του «μέσου πολίτη» στο μυαλό των ανθρώπων που τις παρακολουθούν. Είναι, μάλιστα, απορίας άξιον, για όποιον έχει στοιχειώδη πολιτική σκέψη, το πόσο εύκολο είναι να καταδικάζονται για τις πράξεις τους απλοί πολίτες, χωρίς να αποτελεί η καταδίκη τους έστω την αρχή για την επανεξέταση όσων τους οδήγησαν, μέσα από καθιερωμένους θεσμούς, σε τραγικής κατάληξης για τους ίδιους και για άλλους πράξεις.

Και, κυρίως, όταν την ίδια στιγμή θεωρούνται «λογικοί», με αποδεκτή συμπεριφορά, οι ηγέτες θεσμών και κυβερνήσεων, βάσει των αποφάσεων των οποίων καταδικάζονται ολόκληροι πληθυσμοί σε εξαφάνιση, πόλεις μετατρέπονται σε ερείπια, περιοχές του πλανήτη μολύνονται, θρησκείες δαιμονοποιούνται, ασθενείς χάνουν το δικαίωμα της περίθαλψης, παιδιά πεθαίνουν υποσιτισμένα… Η λογική επίφαση των σχετικών αποφάσεων και δράσεων; Tο κέρδος, που υποτίθεται πως είναι ο κινητήριος μοχλός της διασφάλισης της πρόσβασης του πληθυσμού στα αγαθά μιας δημοκρατικής κοινωνίας. Το τεύχος αυτό θα κυκλοφορήσει αμέσως μετά το Πάσχα. Θα έχουν προηγηθεί πολλές συζητήσεις για το ωράριο των καταστημάτων, για τις τιμές του γιορτινού τραπεζιού, για τις εθελοντικές δράσεις αλληλεγγύης, για το πνεύμα της θυσίας αλλά και της ανάστασης.

Όλα αυτά θα βρίσκονται σε ένα καλά προστατευμένο σημείο του μυαλού μας, αποκλεισμένα από τις σκέψεις για τη σύμπτωσή τους με την υπόλοιπη λογική της ζωής μας, για την αποδοχή της διαφορετικότητας, για τα μηνύματα της θρησκείας και για την κοινωνική χρησιμότητα που έχει το να βλέπεις τον εαυτό σου ως μέρος ενός όλου και όχι ως το κέντρο του σύμπαντος. Άραγε, πόσο επικίνδυνος τρόπος σκέψης θα έπρεπε να θεωρείται αυτός;