Πως «ζούμε το ελληνικό #ΜeΤoo», ακούμε τελευταία. Πολλοί χλευάζουν τον όρο, κι αρκετοί χλευάζουν την αντίσταση κατά της βίας που ασκούν όσοι έχουν εξουσία ή την αναζητούν αρρωστημένα. Μια “επώνυμη” γυναίκα έσπασε την πολυετή σιωπή της και άνοιξε -ίσως και λόγω της πίεσης την οποία βιώνει η κοινωνία στις συνθήκες της πανδημίας-, ο ασκός του Αιόλου. Διαταράχθηκε μια ακόμη ψευδής ηρεμία, που τρεφόταν από το «γνωρίζω, αλλά δέχομαι ως αναπόφευκτο», ή από το «τίποτα δεν αλλάζει»… Ακούστηκε σε κάποιες περιπτώσεις η λέξη «συγνώμη» από κατηγορούμενους, καθώς κι από φίλους γυναικών και ανδρών που κατήγγειλαν την άσκηση βίας, γιατί γνώριζαν και σιώπησαν ή γιατί δέχθηκαν να συνεργαστούν με άτομα των οποίων η κατάπτυστη συμπεριφορά δεν τους ήταν άγνωστη. Δυνατές ήταν και οι υποκριτικές φωνές αγανάκτησης και οι ανούσιες ηθικολογίες ατόμων που δεν διστάζουν να υποστηρίξουν άλλες μορφές βίας, όταν η περίσταση το απαιτεί…

Η βία έχει πολλά πρόσωπα. Ασκείται έναντι όσων βρίσκονται σε αδύναμη θέση ή και όσων υψώνουν φωνή διαμαρτυρίας όταν βιάζεται η αξιοπρέπειά τους. Συνήθης πρακτική και στην εποχή της πανδημίας είναι αυτές οι φωνές ή να αγνοούνται ή να τιμωρούνται…

Ένα στα τέσσερα παιδιά στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δηλαδή πάνω από 23 εκατομμύρια, αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού, όπως μας πληροφόρησε πρόσφατα η σχετική ειδική έρευνα που είχε παραγγείλει το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο. Η Ελλάδα κατατάσσεται τρίτη στην παιδική φτώχεια, πίσω από τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία. Εν τω μεταξύ, στο Ηνωμένο Βασίλειο αλυσίδες σούπερ μάρκετ ετοιμάζουν γεύματα για τα παιδιά που ενδέχεται να πεινάσουν, γιατί δεν θα πάνε στο σχολείο την περίοδο των διακοπών του εξαμήνου. Δεν βλέπουμε εδώ τη βία;

Οι εικόνες από τους προσφυγικούς καταυλισμούς ανά την Ελλάδα, με ενήλικες και παιδιά να προσπαθούν να προστατευτούν από το κρύο και να εξασφαλίσουν αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης, στόχος που επιδοτείται σχεδόν αποκλειστικά από ευρωπαϊκά κονδύλια, δεν αποκαλύπτουν έναν συνεχή βιασμό των ανθρώπινων δικαιωμάτων;

Σύμφωνα με τα στοιχεία του συστήματος «Εργάνη», το δωδεκάμηνο Ιανουαρίου-Δεκεμβρίου 2020 έγιναν περίπου 850 χιλιάδες λιγότερες προσλήψεις από ότι το 2019. Τον περασμένο Δεκέμβριο, ο ΟΑΕΔ ανακοίνωσε πως το 2020 έκλεισε με 1, 3 εκατομμύρια καταγεγραμμένους άνεργους, με το 62% αυτών να είναι γυναίκες. Πενήντα χιλιάδες άνεργοι συμπολίτες μας δεν αναζητούν πλέον εργασία -προφανώς όχι γιατί προτιμούν να ζουν με τα πενιχρά επιδόματα-, ενώ χιλιάδες άλλοι δεν υπάρχουν για τον ΟΑΕΔ, καθώς βρίσκονται πλέον εκτός συστήματος καταγραφής και στήριξης. Την εκτόξευση της ανεργίας μόλις τελειώσουν τα σχετικά προγράμματα επιδότησης προβλέπει σε δηλώσεις του και ο γενικός διευθυντής του ΙΟΒΕ. Όταν αυτά εκλείψουν, χιλιάδες συμπολίτες μας θα βρεθούν χωρίς εργασία.

Πώς ακριβώς πιστεύουμε ότι νιώθουν όσοι είναι ήδη άνεργοι ή βλέπουν την ανεργία ως τη μόνη πιθανή εξέλιξη του εργασιακού τους βίου; Δεν νιώθουν τη βία ενός κράτους που κατ΄ εξακολούθηση και εγκληματικά μεροληπτεί υπέρ των οικονομικά και πολιτικά ισχυρών, αξιοποιώντας ένα μοντέλο αγοράς το οποίο δεν έχει κανένα πρόβλημα με τις «παράπλευρες απώλειες», αρκεί να μην ξεπερνούν την κρίσιμη μάζα που πιθανόν θα δημιουργούσε ρωγμή στην υλοποίηση της στρατηγικής του;

Ο φόβος της απόλυσης, η ελαχιστοποίηση του προσωπικού χρόνου, η λεκτική ή σωματική παρενόχληση, η προσβλητική υποτίμηση της προσωπικότητας των εργαζομένων, η απαγόρευση συνδικαλιστικής δράσης και ελεύθερης έκφρασης και άλλες τόσες μορφές καθημερινής βίας σε χώρους εργασίας, έρχονται στο προσκήνιο στον ίδιο βαθμό και καταδικάζονται με την ίδια ζέση, όπως καταδικάστηκαν -και σωστά- οι πρόσφατα αποκαλυφθείσες συμπεριφορές;

Δεν είναι έκφραση βίας η καθημερινή επίθεση ενάντια στη φύση -ακόμη και σήμερα που πολλοί οργανισμοί τοποθετούνται υπέρ της προστασίας της-, μέσω νομοθετικών ρυθμίσεων οι οποίες υποστηρίζουν φιλόδοξους επενδυτές και τα έργα τους, αποδεδειγμένα μηδαμινού οφέλους για την οικονομία της χώρας και τεράστιου κόστους για το φυσικό περιβάλλον και την υγεία των πολιτών;

Δεν αρκεί να καταγγέλλουμε όσα δεν μας αγγίζουν άμεσα και να σιωπούμε ή ακόμη χειρότερα να συντασσόμαστε με ιδέες και πρακτικές που δυναμώνουν αντικοινωνικές συμπεριφορές. Η εξάλειψη κάθε μορφής αυταρχισμού πρέπει να είναι ο πρώτος στόχος σε κάθε χώρο, προσωπικό ή κοινωνικό.