Είναι εκπληκτικό αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας με το θέμα των τιμών λιανικής. Ενώ η ακρίβεια και οι ανατιμήσεις συνεχίζουν απτόητες την ανηφορική τους διαδρομή, το ΥΠΑΝ… το βιολί του! Ο προηγούμενος υπουργός Ανάπτυξης, κ. Δ. Σιούφας, συνεπικουρούμενος από τον βαρύγδουπο κ. Ι. Παπαθανασίου, είχαν αφορίσει τις “συμφωνίες κυρίων” και στρίμωξαν με κάθε τρόπο τα σούπερ μάρκετ. Ο τωρινός υπουργός, κ. Χ. Φώλιας, κι από κοντά ο υφυπουργός του, κ. Γ. Βλάχος, ανακάλυψαν ότι «οι “συμφωνίες κυρίων” υπήρχαν και θα υπάρχουν…», γιατί είναι ένα χρήσιμο εργαλείο. Κάλεσαν, λοιπόν, τις μεγάλες αλυσίδες και συμφώνησαν να μην γίνουν ανατιμήσεις μέχρι τον Ιανουάριο του 2008.

Πρόκειται για θέατρο του παράλογου -ο Ιονέσκο κι ο Αραμπάλ θα στριφογυρίζουν στον τάφο τους… Η ΝΔ κέρδισε τις εκλογές το 2004 με την εξαγγελία περί εξυγίανσης της αγοράς, μέσω της ελεύθερης λειτουργίας των μηχανισμών της. Τώρα, η πολιτική αυτή ανατρέπεται. Ενώ ο κ. Παπαθανασίου τα έβαλε με τα σούπερ μάρκετ, ο κ. Βλάχος κάνει μαζί τους διάλογο και “συμφωνίες”. Αυτό θα πει συνέπεια και συνέχεια στην άσκηση οικονομικής πολιτικής!

Τριμερείς οι “συμφωνίες κυρίων”

Αλλά και η προηγούμενη ηγεσία του ΥΠΑΝ και η σημερινή κωφεύουν, κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι οι ανατιμήσεις ξεκινούν από τους προμηθευτές, τους βιομήχανους και τους εισαγωγείς. Αν αυτοί δεν αυξήσουν τις τιμές, τα σούπερ μάρκετ δεν έχουν κανένα λόγο να προβούν σε ανατιμήσεις.

Στα προηγούμενα χρόνια οι βιομήχανοι αρνούνταν κάθε συζήτηση και “συμφωνίες κυρίων”. Τώρα, αφού έγινε η “συμφωνία” με τα σούπερ μάρκετ, θα κληθούν -λέει- και οι προμηθευτές. Αλλά για στάσου! Γιατί δεν ξεκινάει ο διάλογος από την πηγή; Ας πούμε, ο διάλογος κι η συμφωνία να είναι τριμερής: ΥΠΑΝ, προμηθευτές, σούπερ μάρκετ. Στο ίδιο τραπέζι, με ανοιχτά χαρτιά, με καλή διάθεση, αμοιβαίο σεβασμό και ειλικρινείς προθέσεις. Να μπει τάξη στην αγορά και στο αλισβερίσι που ανεβάζει υπέρογκα τις τιμές, που τροφοδοτεί τον πληθωρισμό και ροκανίζει το ισχνό βαλάντιο των καταναλωτών…

“Ε, τι να κάνουμε”!

Ο υπουργός του ΥΠΕΘΟ, κ. Γ. Αλογοσκούφης, ούτε λίγο ούτε πολύ σε τηλεοπτική συνέντευξή του είπε ότι «η ακρίβεια δεν είναι απόλυτο μέγεθος, αλλά σχετικό, διότι είναι χαμηλά τα εισοδήματα της πλειοψηφίας του λαού. Επομένως, με την αύξηση των εισοδημάτων θα υπάρξει εξισορρόπηση, η οποία θα συντελεστεί σε 6-7 χρόνια, συγκλίνοντας προς το μέσο κοινοτικό εισόδημα». “Τίνος μέσου όρου”, ρωτάει ο δημοσιογράφος, “των 15 ή των 27;”. «Των 27!», του απαντάει ευθαρσώς ο κ. υπουργός. «Μα οι περισσότεροι από τους νέους εταίρους μας στην ΕΕ έχουν χαμηλότερα από εμάς εισοδήματα. Με αυξήσεις 3% τον χρόνο, πώς θα επιτευχθεί σύγκλιση, έστω και με τους 27;», παρατηρεί έκπληκτος, τάχα, ο δημοσιογράφος. Και ο κ. Αλογοσκούφης, σαν να μην είναι αυτός που σχεδιάζει την οικονομική πολιτική: «Ε, τι να κάνουμε, τόσο αντέχει η ελληνική οικονομία, δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι καλύτερο».

Ιδού η Ρόδος…

Οι παραλογισμοί, όμως, δεν είναι προνόμιο κανενός. Είναι ενδημική και κολλητική νόσος. Ακόμα δεν είχε στεγνώσει το μελάνι της “συμφωνίας”, όταν μεγάλα κανάλια και εφημερίδες ξεσπάθωσαν: “Ναι, έκαναν συμφωνία τα σούπερ μάρκετ εκ των υστέρων, αφού στο μεταξύ από τον Σεπτέμβριο μέχρι σήμερα αύξησαν τις τιμές τους υπέρογκα!”.

Αλήθεια, υπάρχει τρόπος ελέγχου των αιτιών που προκαλούν τις ανατιμήσεις; Τα σούπερ μάρκετ τις αυξάνουν ή είναι φυσικό επακόλουθο των ανατιμήσεων στη χονδρική; Ο έλεγχος, κύριοι, είναι ευκολότατος! Υπάρχουν τα τιμολόγια αγορών, από όπου άμεσα προκύπτει το μέγεθος των ανατιμήσεων χονδρικής των προμηθευτών, όπως άλλωστε και το πόσες από αυτές, σε τι ποσοστά κλπ “πέρασαν στο ράφι”. Γιατί δεν γίνονται τέτοιοι έλεγχοι, έστω δειγματοληπτικά; Κι αν έχουν γίνει, γιατί δεν ανακοινώνονται τα αποτελέσματα;

…Διότι είτε το κράτος είναι εντελώς ανοργάνωτο, ξεχαρβαλωμένο και ανίκανο να διοικήσει και να κατευθύνει την αγορά, είτε κάποιοι δεν τους θέλουν τέτοιους ελέγχους, μπλοκάρουν τις διαδικασίες, θολώνουν τα νερά και έπειτα ξεφυτρώνουν ως οι νέοι επιβήτορες, που θα γονιμοποιήσουν τις νέες, τάχα, λύσεις, θέτοντες τέρμα στον φαύλο κύκλο…

Ωσπου και οι νέοι σωτήρες να αποκαλυφθούν εξίσου ανεπαρκείς με τους προηγούμενους, και πάει λέγοντας. Θίασος σκιών, πάει να πει, με ορατούς και αόρατους πασάδες, που διαγουμίζουν τα άβουλα μπουλούκια των Χατζηαβάτηδων.