Παρά τα όσα έχουν ανακοινωθεί από τις εκάστοτε κυβερνήσεις πάνω από δέκα χρόνια, για την ίδρυση Ενιαίου Φορέα Ελέγχου Τροφίμων (ή όλων των καταναλωτικών αγαθών), το θέμα παραμένει στάσιμο ή, για να ακριβολογούμε, βρίσκεται πιο μακριά παρά ποτέ.

Το 1979 ακούστηκαν οι πρώτες σοβαρές ανακοινώσεις για την ίδρυσή του. Παράλληλα, δημιουργήθηκαν οι πρώτες επιτροπές που θα διερευνούσαν κατά πόσο είναι χρήσιμη και εφικτή η ίδρυση και η διαδικασία υλοποίησής του.

Μέχρι το 1981, πάντως, που ανέλαβε το ΠΑΣΟΚ, δεν έγινε τίποτα το ουσιαστικό. Όμως από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ υπήρξε αμέσως ένα μπαράζ ανακοινώσεων, κυρίως από τον υπουργό Εμπορίου, για την ίδρυση του Ενιαίου Φορέα Τροφίμων. Νέες επιτροπές, νέες προτάσεις πιο ολοκληρωμένες και όλα έδειχναν ότι η δημιουργία του ήταν απλά θέμα χρόνου και μάλιστα πολύ κοντινού. Οι νέοι υπουργοί Εμπορίου θεωρούσαν υποχρέωσή τους να αναφέρονται με θέρμη στο θέμα.

Όλα αυτά μέχρι που φτιάχτηκε ένα λεπτομερέστατο σχέδιο πάνω στο πώς θα γίνει ο φορέας και μάλιστα με εναλλακτικές προτάσεις, για μια σταδιακή πορεία υλοποίησής του. Από τότε οι νέοι υπουργοί, διαδεχόμενοι ο ένας τον άλλο, απόφευγαν κάθε νύξη ή το πολύ γινόταν κάποια υποτονική αναφορά. Δηλαδή, όταν έφτασε η ώρα της πολιτικής απόφασης το πράγμα κόλλησε.

Όλα αυτά δείχνουν ότι κατά πάσα πιθανότητα σε κάποιο ανώτερο κλιμάκιο του ΠΑΣΟΚ υπήρχε απόφαση για τη δημιουργία του φορέα, που όμως κάποτε εγκαταλείφθηκε.

Οι λόγοι, δυστυχώς, δεν κρίθηκε σκόπιμο να ανακοινωθούν. Πάντως, σαν πιθανότερους αναφέρουμε:
•  Τις πιέσεις οργανωμένων συντεχνιών, που πίστευαν ότι κάτι τέτοιο θα τους έφερνε σε μειονεκτική θέση. Έτσι δημιουργήθηκε ο φόβος ότι η υλοποίηση του μέτρου θα άνοιγε τους «ασκούς του Αιόλου» των συντεχνιακών αντιδράσεων.
•  Την αδιαφορία των ανοργάνωτων καταναλωτών και των οργανωμένων παραγωγικών τάξεων, παρόλο που και οι δύο θα ωφελούνταν από το μέτρο.
•  Το οικονομικό κόστος της δημιουργίας του.
•  Την επικράτηση ωριμότερων σκέψεων και τον φόβο του αγνώστου, που οδήγησαν στο γνωστό «μη θίγεις τα κακώς κείμενα»…