Το Φεστιβάλ…’Υπνου συνδυάζεται με τα καινούργια ΙΧ, τις ευπρεπείς κρατικές συμμετοχές ξένων χωρών, τα πετρόκτιστα σπιτάκια και εκκλησάκια, που διαφημίζουν εταιρείες στους υπαίθριους χώρους της ΔΕΘ και τα περίπτερα του ελληνικού δημοσίου με τους αναρίθμητους φορείς και υπηρεσίες. Την ίδια στιγμή, κάποια δημοτικά συγκροτήματα χορεύουν στην πύλη της ΔΕΘ, ένας τροβαδούρος τραγουδά σε μία υπαίθρια συναυλία, στο περίπτερο του ΟΠΑΠ συνωστίζονται όσοι θέλουν να δοκιμάσουν την τύχη τους και το σάντουιτς με 2 σουβλάκια και ένα ποτήρι μαύρη μπίρα κοστίζει 7 ευρώ.

Οι παραπάνω εικόνες, δυστυχώς, δεν μπορούν να μεταφέρουν στην ολότητά τους αυτό που επικρατεί στη ΔΕΘ, η οποία παραμένει πεισματικά προσκολλημένη στην ιδέα της γενικής έκθεσης χωρίς έναν συγκεκριμένο, σταθερό προσανατολισμό, έστω και διαφορετικό κάθε χρόνο. Στην Ευρώπη τέτοιες εκθέσεις δεν υπάρχουν, και σίγουρα οι επίσημες κρατικές συμμετοχές δεν βρίσκονται σε απόσταση 50 μέτρων από το σημείο πώλησης μπίρας και λουκάνικων!

Το περιστατικό

Ο υπογράφων, επειδή έχει χυθεί πολύ μελάνι για τις παρελάσεις των υπουργών και των ηγεσιών των κομμάτων στη ΔΕΘ και για τη μεγάλη συμμετοχή του δημοσίου τομέα, θα σας μεταφέρει μία άλλη εικόνα, την οποία βίωσε ο ίδιος. Λόγω μη συμμετοχής φέτος του Ελληνοαμερικανικού Επιμελητηρίου στη ΔΕΘ, ο χώρος στον οποίο παλιότερα στεγάζονταν οι επιχειρήσεις από τις ΗΠΑ μετατράπηκε σε παζάρι: κουβέρτες, σεντόνια, μαχαιροπήρουνα, πιατέλες, ξηροί καρποί (με ή χωρίς επικάλυψη σοκολάτας), μηχανές μασάζ, φίλτρα νερού, ακόμη και ρολόγια… Lacoste προς 15 ευρώ το ένα, βρήκαν όλα μαζί στέγη σε ένα περίπτερο που απέχει από την πύλη της ΔΕΘ 100 μέτρα. Εάν κάποιος ερχόταν για πρώτη φορά στη ΔΕΘ και έβλεπε μόνο αυτό το περίπτερο, ίσως να μη συνέχιζε την περιήγησή του, και θα πήγαιναν στράφι τα 6 ευρώ του εισιτηρίου που πλήρωσε.

Σε αυτές τις απίστευτες και ανομοιόμορφες εμπορικές δραστηριότητες ήταν εύκολο να παρατηρήσεις τον τρόπο με τον οποίο γίνονταν οι αγοραπωλησίες, χωρίς να κόβονται αποδείξεις. Ωστόσο, η Helexpo, ως φορέας διοργάνωσης, προφανώς δεν έχει την αρμοδιότητα, ούτε μπορεί να παίξει τον ρόλο ελεγκτικού οργάνου για παρόμοια ζητήματα, αλλά δεν μπορεί και να επιτρέπει τη δυσφήμιση με αυτόν τον τρόπο του θεσμού.

Επίσης, να σημειώσουμε πως τα εγκαίνια των μεγαλυτέρων ξένων εκθέσεων πραγματοποιούνται από τους αρμόδιους υπουργούς και όχι από τους πρωθυπουργούς της κάθε χώρας. ‘Αρα, ούτε ο ‘Ελληνας πρωθυπουργός θα έπρεπε να έρχεται στη Θεσσαλονίκη για τη ΔΕΘ. Οι παραδόσεις, όμως, κρατούνται για να διατηρηθεί οπωσδήποτε το ιδιαίτερο «χρώμα» του θεσμού.

Η ΔΕΘ, κατά την ταπεινή μου άποψη, πρέπει να προστατεύσει τον εμπορικό χαρακτήρα της από τις όποιες ελεύσεις κυβερνητικών και πολιτικών, καθώς και από τη συμμετοχή με περίπτερα του δημόσιου τομέα. Η αλλαγή προσανατολισμού πρέπει να συνδυαστεί με τις νέες εγκαταστάσεις, οι οποίες, όπως προανήγγειλε ο πρωθυπουργός, θα δημιουργηθούν σε κάποιο άλλο σημείο της Θεσσαλονίκης. Μόνον τότε η ΔΕΘ θα μπορέσει κάτω από την ηγεσία μίας σύγχρονης διοίκησης, τεχνοκρατικού χαρακτήρα, η οποία ίσως δεν θα ήταν και διορισμένη, αλλά αξιοκρατικά επιλεγμένη από την ελεύθερη αγορά, να ελπίζει σε άλλα 73 χρόνια ευημερίας και ανάπτυξης. Βέβαια, ευχόμαστε να μη διαρκέσει η διαδικασία για την εύρεση κατάλληλου χώρου και της κατασκευής των υποδομών δεκαετίες, γιατί τότε η ανακοίνωση του κ. Καραμανλή θα είναι δώρον άδωρον.