Οι δύο θυγατρικές του γαλλικού πολυεθνικού κολοσσού, ενώ φέρονται σύμφωνες με το σχέδιο καταστατικού για την ίδρυση του φορέα, δηλώνουν κατηγορηματικά τις επιφυλάξεις τους ως προς την επιτυχία της δράσης του, θέτοντας ως βαρύνον στοιχείο των προβληματισμών τους το ζήτημα της κρίσης εμπιστοσύνης στις σχέσεις μεταξύ του κλάδου και της πολιτείας.

Φαίνεται, λοιπόν, ότι οι τραυματικές εμπειρίες των τελευταίων χρόνων εις βάρος του κλάδου και της οργανωμένης εκπροσώπησής του αποτελούν κάτι περισσότερο από πρόσχημα του leader της αγοράς να απόσχει από τις συλλογικές προσπάθειες για την απόκτηση οργανωμένης κλαδικής έκφρασης. Πιθανώς δε, η οικονομική ισχύς των δύο εταιρειών να εκλαμβάνεται από αυτές ως… αποτελεσματικότερο μέσο στις κατά μόνας επαφές τους με την πολιτεία. Κατ’ επέκταση των δικών τους αποφάσεων, όμως, οι Αφοί Βερόπουλοι και Σκλαβενίτης φέρονται έντονα προβληματισμένες ως προς το ποιο θα ήταν τάχα το νόημα της σύστασης ενός ΣΑΚΕ, χωρίς τις “κεφαλές” του κλαδικού ανταγωνισμού. Επομένως, από την πλευρά τους θέτουν ζήτημα αντιπροσωπευτικότητας και αξιοπιστίας, σε τελική ανάλυση, του ΣΑΚΕ.

Κάποιοι άλλοι εκ των ισχυρών του λιανεμπορίου, οι οποίοι εξ αρχής εκδήλωναν τις επιφυλάξεις τους για τις πραγματικές προθέσεις της Καρφούρ Μαρινόπουλος, θεωρούν ότι η άρνηση της τελευταίας τώρα τους δικαιώνει. Η δημιουργία φυγόκεντρων τάσεων, πάντως, μεταξύ της “οικογένειας των μεγάλων”, σε σχέση με τις προθέσεις και τις επιθυμίες τους, όσον αφορά στην απόκτηση συλλογικής κλαδικής έκφρασης, φέρνει κατήφεια. Και πώς όχι, αφού -εξαιρέσει του leader- άπαντες, ανεξαρτήτως θέσης περί τα τεκταινόμενα, βρίσκονται με την πλάτη στον τοίχο. Το ερώτημα στο οποίο αργά ή γρήγορα θα κληθούν να απαντήσουν είναι μέχρι πού θα αντέξουν να υπομένουν τον κατακερματισμό προς όφελος όσων μπορούν να στήνουν μόνοι τους παιχνίδι με την κυβέρνηση;

Στη διαφορετική περίπτωση, εξ αντικειμένου, τους μένουν τρεις λύσεις: Είτε να κάνουν γνώμονα της κατά μόνας πολιτικής τους την εμβάθυνση πελατειακών σχέσεων με την κυβέρνηση, πράγμα καθ’ όλα βολικό σε όλους όσοι αρέσκονται στο “διαίρει και βασίλευε”, είτε να επιστρέψουν στις συμμαχίες με το συνδικαλιστικά αδρανές μικρομεσαίο δυναμικό του κλάδου -πράγμα και πρακτικά δύσκολο έως…  επώδυνο και το οποίο κανείς εκ των μεγάλων δεν θέλει- είτε να αφήσουν τα πράγματα στην τύχη τους. Για την ώρα, όσο συμβαίνει το τελευταίο, υπέρτατος κριτής του παιχνιδιού παραμένει η ισχύς των μεριδίων αγοράς και οι καλές σχέσεις καθενός με την κυβέρνηση. Με άλλα λόγια, ο φαύλος κύκλος ενός διεξόδου που, αμέσως αφότου κλείνει, διαγράφεται εκ νέου επαναλαμβανόμενος…