«Μας κοιτούν πλέον με μισό μάτι. Ρωτούν καχύποπτοι για το κάθε τι, λες και είμαστε μπαταχτσήδες. Και φαντάσου ότι συνεργαζόμαστε στενά τόσα χρόνια!», μου έλεγε στεναχωρημένα ένας φίλος, υψηλόβαθμο στέλεχος εταιρείας-μέλους πολυεθνικού κολοσσού, σχολιάζοντας τις αντιδράσεις των συναδέλφων του στη μητρική, μετά τον διασυρμό που έχει υποστεί η χώρα τους τελευταίους μήνες.

Σκέφτομαι, λοιπόν, το πόσο σαθρά αποδεικνύονται τα εικονίσματα των «εταιρικών οραμάτων» κι οι αγιογραφίες της «κοινής εταιρικής κουλτούρας» μπροστά στη θηριώδη δύναμη της μαζικής δυσφήμισης και της κερδοσκοπικής σκοπιμότητας.

Όσο τον τόνο στο ευρωπαϊκό περιβάλλον θα τον δίνουν οι οικονομικοί εθνικισμοί και η τραπεζοκρατία, τόσο περισσότερο τα υψηλόβαθμα στελέχη των θυγατρικών του ευρωπαϊκού νότου θα αισθάνονται άβολα, εξαιτίας της σπέκουλας εις βάρος των χωρών τους, που βυσσοδομεί δια του διεθνούς τύπου, εγκαλώντας τώρα ως «ενόχους αφροσύνης» όσους μέχρι πρότινος κρίνονταν για τη διαγωγή τους, με βάση το πόσο θετικά ανταποκρίνονταν στο κομφούζιο της πιστωτικής επέκτασης.

Στην εποχή της «μετα-αφθονίας», όπως αποκαλούν οι οικονομολόγοι τον ψυκτικό θάλαμο στον οποίο συνωθούνται τα θύματα από την έκρηξη της νεοφιλελεύθερης φούσκας των δανείων, μόνο οι τραπεζίτες κι οι μεγαλοαγοραστές τίτλων έχουν λόγους να διατηρούν νηφάλιο τον κοσμοπολιτισμό τους.

Απλούστατα, γιατί το χρήμα που αφαιρείται τώρα από τις αγορές το εισπράττουν αυτοί ως δόσεις αποπληρωμής δημόσιων και ιδιωτικών χρεών και το ξαναδανείζουν τοκογλυφικά στις χρεωμένες οικονομίες, για την τακτοποίηση των δίχως τέλος υποχρεώσεών τους.

Για όλους τους άλλους η απώλεια πωλήσεων και κερδών θα συνοδεύεται και από απώλεια ψυχραιμίας. Ίσως και σοβαρότητας…