Η μηχανή μπούκωσε! Είναι φανερό: το μοντέλο της, βάσει των προδιαγραφών του, δεν ανταποκρίνεται στις εντολές του χειριστή – απεναντίας, η εμμονή σε τέτοιες εντολές τη βραχυκυκλώνει!

Ο εκνευρισμός είναι έκδηλος, καθόσον η τεχνολογική ασυμβατότητα της μηχανής προς τις εντολές που λαμβάνει, καταδεικνύονται ως «ανικανότητα» του χειριστή, για την οποία αυτός ενοχοποιείται και, κυρίως, καλείται να αναπληρώνει το μηχανικό έργο με υπέρογκο προσωπικό κόστος! Έτσι βιώνεται ψυχολογικά το δράμα μιας κοινωνίας, πειθαναγκασμένης να ανταποκριθεί σε αποφάσεις, που αγνοούν τις ιδιορρυθμίες της λειτουργίας της και των δυνατοτήτων αύξησης της αποδοτικότητάς της.

Αυτό που σήμερα πληρώνει η ελληνική κοινωνία δεν είναι τόσο το δημόσιο χρέος και η ανελαστικότητα των πιστωτών της ή η ατολμία κι η αφροσύνη του πολιτικού συστήματός της. Είναι και αυτά, αλλά κατά μείζονα λόγο είναι η ασυμβατότητά της, λόγω ιστορίας και κυρίως μεγεθών (γεωγραφικών, πληθυσμιακών, οικονομικών), με τις συλλήψεις για τον, τάχα νομοτελή, τρόπο λειτουργίας του οικονομικού μοντέλου της «ελευθερίας των αγορών», που υποτίθεται ότι «πρέπει» να είναι ομοιογενής σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης.

Τι κι αν αποδεδειγμένα οι προϋποθέσεις αυτής της «ελευθερίας», λειτουργώντας στην ονομαστική τους αξία στη λιλιπούτεια αγορά μας, οδηγούν ταχύτατα σε συγκεντρώσεις οικονομικής ισχύος ολιγοπωλιακού ή μονοπωλιακού χαρακτήρα, καθιστώντας την κοινωνία όμηρο των μεγάλων συμφερόντων, αρκεί και μόνον οι έννοιες του «ολιγοπωλίου» και του «μονοπωλίου» να μην γίνονται κατηγορήματα του ρόλου διαμεσολάβησης του «κακού», «σπάταλου», «διεφθαρμένου» κοκ κράτους υπέρ της κοινωνίας!

Είναι τρέλα όσο, άλλωστε, και η προσδοκία ότι, μέσω της εκτράχυνσης της έμμεσης φορολογίας και του βίαιου αποπληθωρισμού των εισοδημάτων, θα πέσουν οι τιμές. Πάνε, λοιπόν, να μας ξεκάνουν, διότι όταν, ίσως, επιτευχθεί κατ’ αυτόν τον τρόπο η πτώση των τιμών, η κοινωνία, απλώς, θα έχει γίνει ίσιωμα!