Έχουμε ήδη μπει για τα καλά στο 2007. Τα Χριστούγεννα ανήκουν πια στο πρόσφατο παρελθόν. Όπως και οι τηλεοράσεις που φωνάζανε καθ’ όλο το διάστημα των εορτών για τις τιμές των Χριστουγεννιάτικων εδεσμάτων και την ελληνική ή όχι προέλευση των κρεάτων. Και βέβαια όλοι είχαν επικεντρωθεί στην περίφημη Βαρβάκειο αγορά.

Παρατηρήθηκε πάλι μια εμμονή με τα ελληνικά προϊόντα. Και μέχρι εδώ καμία αντίρρηση. Ιδίως όταν αυτή η εμμονή στην ελληνικότητα είχε ως βάση την μετονομασία πολλών ξένων κρεάτων σε ελληνικά, που πωλούνται πάντα σε ακριβότερη τιμή, με αποτέλεσμα ορισμένοι πονηροί κρεοπώλες να εκμεταλλεύονται αυτή την προτίμηση προς το ελληνικό κρέας για να βγάλουν χρήματα εις βάρος του καταναλωτή. Κανένας όμως δεν είπε ότι τα ίδια κρέατα στα σούπερ μάρκετ είχαν σαφώς καλύτερη τιμή.

Και το ερώτημα που μου γεννήθηκε, για το οποίο έχω την απάντηση, είναι το εξής: Τι καλύτερο έχει ένα ελληνικό αρνάκι από ένα Βουλγάρικο; Τι καλύτερο έχει μια γαλοπούλα αναθρεμμένη στα Τρίκαλα, από μια γαλοπούλα γαλλική από την περιοχή πχ της Τουλούζης; Θέλει ψάξιμο το πράγμα, αλλά και ενημέρωση. Με όλα αυτά που βλέπουμε και ακούμε στη χώρα μας για παράνομα σφαγεία, για χρήση προϊόντων διατροφής των ζώων που δεν συνάδουν με τα επιτρεπόμενα, τείνω ίσως να προτιμήσω ένα εισαγόμενο προϊόν, το οποίο, μεταξύ μας, στις περισσότερες περιπτώσεις έχει υποστεί περισσότερους ελέγχους. Θα μου πείτε: εδώ βρέθηκε εισαγόμενο κρέας που περίμενε στα ψυγεία 7 χρόνια. Πραγματικά είμαι ιδιαίτερα μπερδεμένος. Και δεν ξέρω τι να κάνω. Να πάρω μια Τρικαλινή γαλοπούλα των 12 ευρώ ή μία Αμερικάνικη με θερμόμετρο που κοστίζει λιγότερο από 8 ευρώ και έχει ταξιδέψει και υπερατλαντικό ταξίδι! Μεταξύ μας, όσες φορές την δοκίμασα ήταν εξαιρετική. Επανέρχομαι στο αρνάκι Βουλγαρίας. Πρέπει να ομολογήσουμε όλοι πως οι Βούλγαροι και κτηνοτροφική παράδοση έχουν και, επειδή είναι και φτωχοί, δεν έχουν τα χρήματα να ταΐσουν τα ζώα τους με πρόσθετα ζωοτροφών. Θα μου πείτε πως τα αρνιά τους είναι μεγάλα. Όμως και οι Ρουμελιώτες που ξέρουν, μεγάλα τα θέλουν τα αρνιά τους.

Ας έρθουμε λοιπόν στο δια ταύτα. Πρέπει -και επιβάλλεται- όλα τα σούπερ μάρκετ, με τη δύναμη που τους δίνει η επαφή με εκατομμύρια καταναλωτές στα μαγαζιά τους, να μας προσφέρουν μια ουσιαστική και αντικειμενική ενημέρωση για όλους αυτούς τους μύθους και τις πραγματικότητες, που εμείς δεν γνωρίζουμε καλά. Να πρωτοστατήσουν σε ενημερωτικές ενιαίες καμπάνιες και μέσα στα ίδια τα μαγαζιά, αλλά και μέσα από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Και το κυριότερο απ’ όλα, να βάζουν σωστές και σαφείς ετικέτες με την προέλευση και τη τιμή σε όλα τα προϊόντα που πωλούνται χύμα, είτε αυτά είναι κρεατικά, είτε τυριά, είτε οπωρολαχανικά. Και να αφήσουν μόνο του τον καταναλωτή να αποφασίσει, σύμφωνα με το βαλάντιό του και το γούστο του, τι θα αγοράσει. Με λίγα λόγια, να αφήσουν τον παλιό νόμο της προσφοράς και της ζήτησης να λειτουργήσει από μόνος του.

Άρα, εσείς οι υπεύθυνοι των σούπερ μάρκετ, το μόνο που οφείλετε είναι να τα έχετε όλα και επωνύμως και να αφήσετε εμάς να διαλέξουμε. Τώρα, μετά τις γιορτές, τα πράγματα έχουν πάλι ηρεμήσει. Όλοι έχουμε μπει στον κανονικό μας ρυθμό. Αρκετοί από εμάς ακόμα και σε μια διαδικασία δίαιτας. Όμως το Πάσχα δεν αργεί, όπως δεν αργούν και τα επόμενα Χριστούγεννα. Τότε λοιπόν που θα γίνει ο χαμός και όλοι θα φωνάζουν για τα αμνοερίφια, θα είναι η μεγάλη ευκαιρία να ενισχυθεί η καλή φήμη και το image των σούπερ μάρκετ, πουλώντας προϊόντα με αναγνωρισμένη ονομασία προέλευσης. Μέχρι τότε εύχομαι ένα καλό και δημιουργικό 2007.