Ήταν Σεπτέμβριος του 1987... («σελφ σέρβις», τεύχος 136), οπότε η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων προβλεπόταν να πέσει στο ήμισυ εκείνης του μέσου Ευρωπαίου, ενώ το «σταθεροποιητικό πρόγραμμα» της κυβέρνησης της περιόδου «παρ’ όλες τις θυσίες των μισθωτών» λίγα απέφερε...

Εάν δεχθούμε ότι το 1992 είναι ένας τελικός στόχος για την επόμενη πενταετία, ποια είναι τα δεδομένα για την τρέχουσα οικονομική πραγματικότητα; Εδώ ο κ. πρωθυπουργός, παρ’ όλη την αρτιότητα του ρητορικού του λόγου, δεν μας τα είπε καλά. Ή μάλλον δεν μας τα είπε σωστά -και όλη την αλήθεια. Και είναι χαρακτηριστικός ο τίτλος της «Ελευθεροτυπίας», σε άρθρο του Αρ. Μανωλάκου: «Μια κομψή απολογία παρατεταμένου τέλματος». Τα στοιχεία που δίνει το ίδιο το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας, αλλά και η ΕΟΚ, δείχνουν ότι το σταθεροποιητικό πρόγραμμα παρ’ όλες τις θυσίες των μισθωτών, λίγους καρπούς απέφερε.

Όπως φαίνεται από τις αναλύσεις που ακολουθούν, βρισκόμαστε μάλλον σε κατήφορο. Αναφέρουμε μόνο ένα χαρακτηριστικό και… ανατριχιαστικό στοιχείο: Από το 1980 παρουσιάζεται μια συνεχής κάμψη της αγοραστικής δύναμης του κατά κεφαλήν Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος της χώρας ως ποσοστού του αντίστοιχου ΑΕΠ της ΕΟΚ. Το 1980 ήταν 58,4%, το 1986 55,4% και η πρόβλεψη είναι ότι το 1988 θα κατέβει στο 52,7%, δηλαδή ο μέσος Έλληνας θα έχει σχεδόν τη μισή αγοραστική δύναμη του μέσου Ευρωπαίου!!

Αυτό φαίνεται πιο έντονα στην καθημερινή πρακτική στην αγορά των καταναλωτικών ειδών. Παρ’ όλα τα «αισιόδοξα» στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας, η αγορά μας αναστενάζει.

Χαρακτηριστικό στοιχείο είναι ότι το δίμηνο Ιουνίου-Ιουλίου ο τιμάριθμος των σούπερ μάρκετ αυξήθηκε μόλις 0,15%, κάτι που είχε να γίνει χρόνια. Τούτο οφείλεται στην παρατεταμένη αγοραστική απραξία του 1987 και σε ορισμένους κλάδους η μείωση πωλήσεων ξεπέρασε το 30%.