Κάθε γέννηση είναι ένας φόρος τιμής στην ελπίδα. Και δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία εάν αυτό που ελπίζουμε να συμβεί μοιάζει κάποιες φορές με άπιαστο όνειρο. Η ζωή σπρώχνει συνεχώς τα πράγματα προς μια ανώτερη βαθμίδα, προσεγγίζοντας αυτό που κάθε εποχή έχει ονειρευτεί. Όμως, αυτό που καθορίζει την ταχύτητα της εξελικτικής πορείας προς μια νέα, καλύτερη ζωή είναι η ταχύτητα με την οποία αφήνουμε το παλιό να γίνει μέρος του παρελθόντος, παίρνοντας τη θέση του στη συλλογική μνήμη.

Η απόφαση να οδηγήσουμε το παλιό σε ένα τέλος δεν είναι εύκολη υπόθεση, αφού ναι μεν συμφωνεί με αυτό που μας λέει η λογική μας, δηλαδή με το αναπόφευκτο του πράγματος, αλλά από την άλλη παραμένει τόσο ξένο με όσα γνωρίζουμε, μια περιοχή που μόνο με τη φαντασία μπορούμε να προσεγγίσουμε. Τι συμβαίνει όμως, όταν η σκληρή καθημερινότητα και οι φόβοι που γεννά το άγνωστο αναχαιτίζουν συνεχώς την ορμή της φαντασίας; Τι γίνεται όταν το όνειρο, ή αλλιώς το όραμα για μια βελτιωμένη εκδοχή του σήμερα, αντιμετωπίζονται ως κατάλοιπο των πρώτων μας βημάτων στη ζωή;

Οι περισσότεροι μεγαλώνοντας αφήνουν πίσω τους αυτά για τα οποία είχαν ελπίσει, είτε αποδεχόμενοι την πραγματικότητα όπως τη ζουν, είτε νιώθοντας πως αυτό που ζουν είναι πραγματικά η εκπλήρωση των παιδικών τους ονείρων. Για τους δεύτερους, μπορούμε μόνο να ελπίζουμε πως η ψευδαίσθηση να διαρκέσει για πάντα, αφού η αθωότητα των παιδικών ονείρων δεν μπορεί ποτέ να καθρεφτιστεί στη ζωή ενός ενήλικα. Για τους πρώτους, πρέπει να πούμε πως το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγουν, σχετικά με το ανέφικτο της αλλαγής, παρόλο που φαντάζει ως θρίαμβος της λογικής, είναι το πιο παράλογο από όλα τα συμπεράσματα.

Παρουσιάζει ενδιαφέρον η μικρή απόσταση που χωρίζει μια θρησκευτική γιορτή, όπως τα Χριστούγεννα, που παραπέμπει στη δύναμη της ελπίδας, με τον εορτασμό της πρώτης μέρας ενός νέου χρόνου. Η περίοδος αυτή, πέρα από την όποια μεταφυσική φόρτιση, θεωρείται ότι δίνει την ευκαιρία για αναζήτηση μέσα μας της ελπίδας πως μπορούμε να γυρίσουμε σελίδα σε ό,τι μας πονάει και δεν μας δίνει προοπτική. Η γέννηση όμως μιας νέας, πιο ανθρώπινης εποχής απαιτεί προσωπική εσωτερική πάλη και ανάληψη ευθυνών και δράσης. Ακόμη κι αν οι περισσότεροι πιστέψουν, όντας θύματα μιας συνεχούς βίαιης επίθεσης στη ζωή τους, πως τίποτα δεν θα αλλάξει, η ίδια η ιστορία της ανθρωπότητας θα τους διαψεύσει. Και ανεξάρτητα από το μέγεθος της αλλαγής, θα έρχεται κάθε φορά να προστεθεί μια νέα ψηφίδα στον πίνακα της ζωής.

Μια διαρκής πάλη είναι η ζωή, με τη χαρά της κάθε νίκης, μικρής ή μεγάλης, προσωπικής ή πανανθρώπινης, να είναι η αποζημίωση για τον πόνο που προκαλούν όσα και όσοι αφήνουμε πίσω. Αξίζει να έχουμε τις αισθήσεις οξυμένες, για να βλέπουμε, να ακούμε, να αγγίζουμε, να οσφραινόμαστε, να γευόμαστε με τον ενθουσιασμό και την έκπληξη ενός μωρού και το ώριμο μυαλό κάθε ηλικίας τις αλλαγές που συντελούνται μέσα μας και γύρω μας.

Μιλώντας για την κρίση που ζει σήμερα η ανθρωπότητα (αφορούσε πριν λίγα χρόνια ένα μικρότερο κομμάτι του παγκόσμιου πληθυσμού και είχαμε την πολυτέλεια να τη θεωρούμε «αναπόφευκτη» για την ευημερία του υπόλοιπου) μπορεί κάποιος με ασφάλεια να σκεφτεί πως προέρχεται από μια γερασμένη θεώρηση του κόσμου, και να ονειρευτεί τη στιγμή που -αργά ή γρήγορα- θα αφήσει τη θέση της σε κάτι νέο, γεμάτο ζωή και ελπίδα. Μέχρι να ξεκινήσει ο επόμενος κύκλος…

Καλές γιορτές!