Ήταν Οκτώβριος του 1999 (σελφ σέρβις τεύχος 274, σελ. 42), όταν η Ελλάδα το «καλό παιδί» ήθελε τον... Γερμανό της για να προβιβαστεί στην οικονομία του ευρώ. Τώρα ο Γερμανός τη στήνει τιμωρία με τα μούτρα στον τοίχο, να πει φωναχτά εκατό φορές κι όρθια στο ένα πόδι εκείνο το «η εργασία απελευθερώνει»! Σαν ψέμα, έτσι;

…Όλοι επιμένουν να τονίζουν τις μειώσεις του δημοσίου χρέους, του ελλείμματος του προϋπολογισμού, των επιτοκίων και του πληθωρισμού. Για το τελευταίο αυτό ζήτημα η οριστική επίτευξη του 1,7% τον Δεκέμβριο, που είναι οριακά απαραίτητο φέτος για την ΟΝΕ, θα υλοποιηθεί τελικά με την επανάληψη του μέτρου της μείωσης των έμμεσων φόρων στα καύσιμα και στα αυτοκίνητα, όπως έγινε δηλαδή και τον Οκτώβριο του 1998.

Όλα λοιπόν θα γίνουν για να «πιάσει» η χώρα τα κριτήρια του Μάαστριχτ, έστω και με τον τεχνητό τρόπο της εξαγοράς μονάδων πληθωρισμού με δαπάνες ή διαφυγόντα έσοδα από τον προϋπολογισμό, όπως άλλωστε έκανε και η Ιταλία πριν δύο χρόνια, που επίσης αφαίρεσε με νόμο από τον τιμάριθμο τα αγαθά που δεν… υποχωρούσαν. Κι όλα αυτά με τις ευλογίες των Βρυξελλών.

Έτσι επιβεβαιώνεται η φήμη ότι η είσοδος της Ελλάδας στην ΟΝΕ έχει αποφασιστεί από καιρό στην Ευρωπαϊκή Ένωση και –για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους– στη Γερμανία. Η πρόσφατη επίσκεψη του γερμανού καγκελάριου Γκέρχαρντ Σρέντερ στην Αθήνα επιβεβαίωσε τον ισχυρισμό αυτό.

Κατ’ ουσίαν, λοιπόν, η Ελλάδα είναι μέσα στην ΟΝΕ και στο ευρώ και θα έχει την οικονομική εξέλιξη που είχαν και οι υπόλοιπες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, οι οποίες έχουν πρόβλημα όταν η ουσία των οικονομικών προβλημάτων φθάνει στον πληθωρισμό. Ο λόγος είναι απλούστατα ότι ο πληθωρισμός βρίσκεται σε κατευθείαν συνάρτηση με την παραγωγικότητα.

Μια ανοιχτή στον ανταγωνισμό πιο παραγωγικών χωρών οικονομία, δεν μπορεί εύκολα να συμπιέσει τον πληθωρισμό στο νόμισμά της και ταυτόχρονα να κρατήσει και την απασχόληση και την παραγωγή σε υψηλά επίπεδα.

Έτσι, όταν με το καλό η Ελλάδα ενταχθεί στην ΟΝΕ και εισαχθεί στο ευρώ, οι περιορισμοί αυτοί δεν θα υπάρχουν και η… παραγωγή θα μειωθεί ελεύθερα, αφού θα είναι δύσκολο σε πολλές επιχειρήσεις να λειτουργήσουν χωρίς κρατικές ενισχύσεις ή κάποιου άλλου είδους προστασία από τον ανταγωνισμό του εξωτερικού, αλλά και χωρίς τη δυνατότητα να πουλούν συνεχώς ακριβότερα…