H ορμή της καταστροφής του παλιού για τη γέννηση του νέου, που πυροδοτείται από τη βιολογική ανάγκη διαιώνισης του είδους και την πίστη σε μια πιο ανθρώπινη ζωή, κάνει τη νεότητα ζηλευτή. Ζώντας, όμως, σε μια περίοδο της ιστορίας, που επανέρχεται στο προσκήνιο ως εγγύηση σταθερότητας η ενισχυμένη αντίσταση έναντι ρηξικέλευθων απαντήσεων σε κρίσιμες προκλήσεις, πόσο μπορεί να ζηλέψει κανείς τους νέους του μέλλοντος;

Αποφάσεις που στένεψαν ασφυκτικά τα περιθώρια ελευθερίας των πολιτών και της χώρας μας υπογράφηκαν στο πρόσφατο παρελθόν βάσει μιας ξεκάθαρης παραποίησης των πραγματικών τους στόχων. Αυτό αναγνωρίστηκε, έστω έμμεσα, όταν έγινε αποδεκτή ακόμη και από τους υπεύθυνους για τον σχεδιασμό και την υλοποίησή τους η αναποτελεσματικότητά τους, που εξακολουθεί να ταλαιπωρεί οικονομία και κοινωνία έως σήμερα. Σε αυτή την αποτυχία θύματα ήταν και είναι κυρίως οι νέοι. Αρκεί να διαβάσει κανείς τα στοιχεία για την εξέλιξη της ανεργίας στους νέους και για τη φυγή τους από τη χώρα, όχι μόνο στη διάρκεια της προηγούμενης, αλλά και της νέας κρίσης.

Οι πρώτες μέρες του 4ου κύματος της πανδημίας έδωσαν το σήμα κινδύνου για ένα νέο πισωγύρισμα στη μάχη που εξελίσσεται χωρίς να διαφαίνεται ακόμη το τέλος της. Για άλλη μια φορά, οι πολίτες λαμβάνουν την επιστημονική ενημέρωση, τόσο για το τι πρέπει να γίνει στο πεδίο της υγείας όσο και της οικονομίας, με αντιφάσεις, σκόπιμες ή μη. Για άλλη μια φορά, η μάχη για τη ζωή, που δεν μπορεί να δοθεί μεμονωμένα, αλλά συντονισμένα από όλες τις χώρες, εξαρτάται από όπλα που χειρίζεται μια απόλυτα αντι-ανθρωπιστική ελίτ. Και για άλλη μια φορά, όπως και σε άλλους πολύνεκρους πολέμους, η ανθρωπότητα αργεί να επαναφέρει στη μνήμη της τα μεγάλα μαθήματα της ζωής, που δίνουν κυρίως οι νέοι. Αυτοί που όταν κινδυνεύει η ζωή αντιλαμβάνονται άμεσα την πρόσκαιρη και πολύτιμη φύση της και αναλαμβάνουν δράση, σημειώνοντας όμως και τις μεγαλύτερες απώλειες.

Σήμερα λοιπόν, όταν οι μεγάλες οικονομικές δυνάμεις και χώρες συζητούν για πράσινη ανάπτυξη, για δικαιότερη φορολόγηση, για επιστροφή στην κοινωνία μέρους των υπερκερδών εταιρειών ή προσώπων και για τόσους άλλους ευγενείς στόχους, οι νέοι, με το οξυμένο αισθητήριό τους, αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα που κρύβεται πίσω από τα μεγάλα λόγια. Αυτό που δεν γνωρίζουμε δυστυχώς είναι αν θα προλάβουν, λόγω της ισχύος των αδίστακτων και βουλιμικών δυνάμεων που τους επιτίθενται, να αντισταθούν, να μας σώσουν και να σωθούν.

Στη χώρα, κορυφαίες αλλαγές υλοποιούνται σε ένα σαθρό υπόβαθρο που προϋπήρχε, αλλά αξιοποιείται με περισσή ευκολία λόγω της πανδημίας. Βλέπουμε εκ νέου επίθεση στον δημόσιο τομέα, σε κομβικούς τομείς της οικονομίας και της υγείας, όταν σε άλλες χώρες επιστρέφει η συζήτηση για την ανάγκη ενίσχυσής του, με αντίστοιχη ενίσχυση του δημόσιου ελέγχου. Γινόμαστε μάρτυρες υλοποίησης επενδύσεων που δεν προσφέρουν παρά κέρδη σε εταιρείες έτοιμες να τα διοχετεύσουν σε εξωχώριους λογαριασμούς, που θα υποβαθμίσουν δραματικά το περιβάλλον, τον πολιτισμό και τις ήδη μακριά από το ιδανικό συνθήκες ζωής. Ζούμε στην εποχή της συρρίκνωσης των δικαιωμάτων των εργαζομένων, της στροφής προς ένα μοντέλο ασφάλισης που υπόσχεται στους νέους χρηματιστηριακά κέρδη, της αντιμετώπισης της παιδείας ως εμπορευματικό είδος…

Ακόμη και όταν ο ήλιος λάμπει και η θάλασσα της Ελλάδας έχει τη δύναμη να σου υπενθυμίζει συνεχώς την ουσία της ζωής και να προσφέρει στιγμές ευτυχίας που κανένα προϊόν, όσο ακριβά κι αν είναι αγορασμένο, δεν κατάφερε να προσφέρει ποτέ με τέτοια ένταση, διάρκεια και αλήθεια, δεν μπορεί παρά να ολισθαίνει η σκέψη προς ένα απαισιόδοξο σενάριο για το μέλλον των νέων, που σχεδιάζεται με πρόσχημα τους ίδιους.

Πόσο πιθανό είναι, αν υπερισχύσει η τάση για εμπορευματοποίηση των πάντων, να έχουν οι νέοι του αύριο την ευκαιρία που είχαν οι νέοι του χθες για μια βόλτα σε μια παραλία της Αττικής, για παιχνίδι στο πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνος, για πεζοπορία στα Άγραφα, για ενατένιση της Εύβοιας χωρίς τα γυμνά βουνά όπου στη θέση των δέντρων φύονται ανεμογεννήτριες, για ένα βλέμμα σε καθαρό βυθό χωρίς τα απορρίμματα της υπερκατανάλωσης; Θα είναι άραγε αύριο η νεότητα ευχή ή κατάρα;

Ξένια Μαντζιώρη
Διευθύντρια Σύνταξης