Ήταν Ιούνιος του 1994 (σελφ σέρβις τεύχος 213, σελ. 30). Τότε ακόμα η απάντηση, σχετικά με τις επιπτώσεις της διόγκωσης του δημόσιου χρέους της χώρας, δεν αποτολμάτο ούτε θεωρητικώς. Τώρα που απαντάται εμπράκτως όσοι ανέκαθεν πλήρωναν τα σπασμένα σήμερα, απλώς, δεν αποτολμούν να ελπίζουν ούτε θεωρητικώς...

Τα περισσότερα φορολογικά έσοδα που περίμενε η κυβέρνηση (ρύθμιση βεβαιωμένων χρεών στο Δημόσιο, ρύθμιση εκκρεμμουσών παλαιών φοροϋποθέσεων και νέος φορολογικός νόμος) είτε δεν αποδίδουν, όπως οι ρυθμίσεις των βεβαιωμένων χρεών, είτε θα αποδώσουν από το 1995, όπως η αντικειμενικοποίηση της φορολογίας των επαγγελματιών και των μικρών επιχειρήσεων.

Με τα δεδομένα, λοιπόν, αυτά πολλοί φοβούνται τη λήψη έκτακτων φορολογικών μέτρων, που δεν θα είναι φυσικά τίποτε άλλο από νέα φορολογική εισφορά, πιθανότατα επί του καταβληθέντος φόρου του 1993…

Δυστυχώς οι νέες ρυθμίσεις για τα βεβαιωμένα χρέη στην εφορία και τις εκκρεμούσες φορολογικές υποθέσεις αποδεικνύονται ελάχιστα, σε σύγκριση με όσα ανέμενε η κυβέρνηση. Τα έσοδα που προέκυψαν από τη ρύθμιση των χρεών και όσα θα βεβαιωθούν από τη ρύθμιση των εκκρεμουσών φορολογικών υποθέσεων, είναι σταγόνα στον ωκεανό των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού.

Έτσι, η χρηματοδότηση των τρεχουσών δαπανών του Δημοσίου -περιλαμβανομένης και της εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους- καλύπτονται με όλο και μεγαλύτερη προσφυγή στον εσωτερικό και εξωτερικό δανεισμό. Μάλιστα, η έκδοση ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου με ρήτρα ξένων νομισμάτων έχει γίνει τόσο εκτεταμένη, ώστε μια ενδεχόμενη υποτίμηση της δραχμής θα απαιτήσει νέα και μεγαλύτερα δάνεια για να εξυπηρετηθεί το δημόσιο χρέος σε ξένα νομίσματα.

Μέχρι πότε, όμως, θα μπορεί το ελληνικό Δημόσιο να δανείζεται στην Ελλάδα και στο εξωτερικό τόσο μεγάλα ποσά, ώστε να ξεπληρώνει τα παλαιά χρέη και τους τόκους και να μένει και… κάτι για τη χρηματοδότηση των νέων αναγκών; Φυσικά πρόκειται για θεωρητικό ερώτημα και η απάντησή του, αγγίζει επικίνδυνα όρια…