Αυτό που ζούμε στη χώρα τα τελευταία χρόνια είναι πρωτοφανές. Οι εξελίξεις επηρεάζουν τη ζωή μας και τη ζωή αυτών που θα έρθουν, για πολλές δεκαετίες. Ξαναγράφονται βασικές αρχές κοινωνικής συνοχής, αναιρούνται συμβάσεις κοινωνικής συμβίωσης, αγνοείται το ελληνικό και το διεθνές δίκαιο, επανεξετάζονται ζητήματα που θεωρούσαμε πως ήταν αδύνατον να αμφισβητηθούν χωρίς να προκαλέσουν μεγάλης κλίμακας αντιδράσεις...

Αυτό που αποτελεί τον κοινό τόπο όλων αυτών των εξελίξεων είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζονται όσοι δεν ανήκουν σε καμία από τις ομάδες εκείνες που καθορίζουν με τις κινήσεις τους την πορεία βασικών πολιτικών αποφάσεων. Όσοι δεν έχουν τη δυνατότητα να βρίσκονται εκεί όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις, εκπαιδεύονται στο
να δέχονται με τη λιγότερη δυνατή αντίσταση κάθε απαίτηση, αρκεί να παίρνουν την υπόσχεση πως θα ανταμειφθούν για την υπακοή. Είναι αλήθεια πως σε κάθε ιστορική εποχή έρχονται κάποια στιγμή στο προσκήνιο οι ακτίνες φωτός που ξορκίζουν το σκοτάδι και οδηγούν σε ένα επόμενο στάδιο εξέλιξης την κοινωνία.

Όμως, για να γίνει αυτό πρέπει να περάσουμε από το στάδιο όπου τα θύματα του καιρού μας θα ξεφύγουν από τη θηλειά του τρόμου και θα σταματήσουν να τρέφουν μέσα τους τη σκέψη του απελπισμένου, που ορίζει πως αν μείνεις ακίνητος μπροστά στον κίνδυνο μπορεί και να σε προσπεράσει. Ένα πράγμα που μου άρεσε πάντα στο περιοδικό μας είναι πως ασχολείται με έναν πολύ ζωντανό χώρο. Σε αυτό τον χώρο, στον οποίο ζουν και εργάζονται χιλιάδες, οι επιπτώσεις της νέας πραγματικότητας που έχει διαμορφωθεί στη χώρα αφήνουν έντονα το στίγμα τους. Είναι σημαντικό το γεγονός ότι οι επιχειρήσεις του κλάδου γνωρίζουν από την αρχή της λειτουργίας τους πως το ανθρώπινο στοιχείο πρέπει να βρίσκεται στο επίκεντρο των στρατηγικών τους στόχων και, μάλιστα, να επηρεάζει τον επανασχεδιασμό τους.

Σήμερα που η κρίση αγγίζει τις ζωές όλων, με διαφορετική ένταση αλλά με κοινό περιεχόμενο, είναι σημαντικό για τον κλάδο να καταφέρει να διατηρήσει τον ρόλο του στη διαμόρφωση ενός πολιτισμού, στον οποίο τον πρώτο λόγο έχουν η αξιοπρέπεια και η αλληλεγγύη. Χωρίς να παραγνωρίζεται ο ρόλος του ανταγωνισμού, της έντασης των αντιθέσεων και των διαφορετικών στρατηγικών, τις οποίες ο καθένας επιλέγει για να αναπτύξει ή απλώς να διατηρήσει ζωντανή την επιχείρησή του, έχει σημασία για άλλη μια φορά να τονιστεί πως σε περιόδους κρίσης οι σύνδεσμοι που ενώνουν την πορεία του καθενός με τη μοίρα του άλλου γίνονται πιο ισχυροί.

Παράλληλα, γίνονται πιο ευαίσθητες οι κεραίες των πελατών, που καταγράφουν την ειλικρινή πρόθεση κάθε κίνησης προσέγγισής τους και έτσι επιλέγουν τις επιχειρήσεις που έχουν την κοινωνική ευαισθησία και υπευθυνότητα στην καρδιά τους και όχι ως μέρος ενός πολιτικάντικου τακτικισμού. Τα μαθήματα που δίνουν οι σωστοί επιχειρηματίες θα μπορούσαν να αποτελέσουν οδηγό για πολλούς από τους  διαχειριστές της πολιτικής εξουσίας, που λειτουργούν σαν να πιστεύουν πως η δική τους μοίρα δεν συνδέεται με κανέναν τρόπο με τη μοίρα αυτού του τόπου, την οποία σε μεγάλο μέρος οι ίδιοι καθορίζουν.