Πέντε εκπρόσωποι μεγάλων συνδέσμων και ενώσεων της εγχώριας βιομηχανικής παραγωγής FMCG μιλούν στο «σελφ σέρβις» για το σκληρό πλήγμα των οικονομικών επιπτώσεων της πανδημίας ένα χρόνο από την εκδήλωσή της στις επιχειρήσεις των κλάδων τους, εκφράζοντας τις αγωνίες και τα αιτήματά τους στην πολιτεία. Ταυτόχρονα, ενημερώνουν σχετικά τους συγκυριακά ευνοημένους της «άλλης πλευράς», οι οποίοι στο εξής έχουν πολλούς λόγους να μοιράζονται κοινές ανησυχίες με τους προμηθευτές τους. Πρόκειται για τους κ. Χρήστο Αποστολόπουλο, πρόεδρο του  Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών Γαλακτοκομικών Προϊόντων, Άγι Πιστιόλα, πρόεδρο της πρωτοβουλίας αμιγώς ελληνικών βιομηχανικών επιχειρήσεων «Ελλα-Δικά Μας», Γιάννο Μπενόπουλο, πρόεδρο της Ελληνικής Ένωσης Καφέ, Σοφοκλή Παναγιώτου, πρόεδρο της Ελληνικής Ένωσης Ζυθοποιών, και Δημήτρη Μεντεκίδη, πρόεδρο του Συνδέσμου Εταιρειών Εμφιαλώσεων Ελληνικού Φυσικού Μεταλλικού Νερού. Προλογίζοντάς τους, ωστόσο, ας μας επιτραπεί μια εξ όνυχος εποπτεία της, αποκαρδιωτικής είναι η αλήθεια, «μεγάλης εικόνας» του κόσμου μας…

Τον Μάρτιο του 2020, ενόσω το καθολικό lockdown μούδιαζε όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο εν είδει υπνικής παράλυσης, παραδίνοντάς τον στον εφιάλτη της πανδημίας και της ερήμωσης του δημόσιου χώρου, κανείς δεν διανοείτο ότι το «λίγους μήνες υπομονή», που εξέπεμπαν οι κυβερνήσεις, ένα χρόνο αργότερα θα είχε καταντήσει ανυπόφορο καθεστώς εξαίρεσης, υπονομεύοντας όλες τις σταθερές του ανθρώπινου βίου, δημόσιου και ιδιωτικού. Η χαρακτηριστική εμπειρία του εγκιβωτισμού των lockdowns (τοπικών, σκληρών, ακορντεόν κ.ά.) σε προϊσχύοντα lockdowns όλο το τελευταίο πεντάμηνο στην Ελλάδα έχει ξελιγώσει τη ζωή της χώρας δίχως αποτέλεσμα, ανεβάζοντας κατακόρυφα το δείχτη της κοινωνικής δυσφορίας έως και απόγνωσης για εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά κι επιχειρήσεις, που πλήττονται ζωτικά.

Το θλιβερό είναι όχι μόνο ότι η ηγεσία της χώρας αποδείχθηκε ανίκανη να προηγείται της διασποράς της νόσου με μέτρα για την ανάσχεσή της, προλαμβάνοντας τις οικονομικές επιπτώσεις της, αλλά ότι παρά τη διάθεση εμβολίων και τις συμφωνίες εμβολιασμού του πληθυσμού η χρονική μετάθεση των προγραμμάτων επίτευξης της ανοσίας παντού στην Ευρώπη εκθέτει εξευτελιστικά την ηγεσία της EE. Οι κοινωνίες της Ευρώπης –μήτρας του ορθολογισμού–, αναγνωρίζοντας την επιστημονικά προσδιορισμένη απόδοση του ευρωπαϊκού ορθολογισμού στην εφαρμογή της κινεζικής κοινωνικής μηχανικής για τον έλεγχο της πανδημίας πριν ακόμα εμφανιστούν τα εμβόλια (δηλαδή από το φθινόπωρο), ψυλλιάζονται ήδη ότι η «ανικανότητα» των δικών τους ηγεσιών συνιστά πολιτικό φιάσκο. Διότι, όταν η ικανοποίηση των υπέρτερων μερίδων του πολυεθνικού κεφαλαίου και των ισορροπιών στις ενδοευρωπαϊκές αντιθέσεις προηγείται της μέριμνας για τη δημόσια υγεία, τότε οι κοινωνίες –μη εξαιρουμένης της επιχειρηματικότητας όλης της κλίμακας των υποδεέστερων τάξεων ισχύος– γίνονται «το παλιάμπελο».

ΕΕ: Από τους μεγάλους χαμένους του πλανητικού παιχνιδιού
Το αποτύπωμα της πανδημίας υπό αυτούς τους όρους στην οικονομία της ΕΕ προοιωνίζεται οδυνηρότερο του ήδη καταγραμμένου. Το δείχνει, άλλωστε, η πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την αναστολή του Συμφώνου Σταθερότητας ακόμα δύο χρόνια. Διότι μπορεί μεν το λάσκο του ευρωγερμανικού «ζουρλομανδύα» ως τα τέλη του 2022 να είναι ιδίως για τον βαριά νοσούντα ευρωπαϊκό νότο κάτι σαν εισιτήριο εισαγωγής του σε ΜΕΘ, αλλά είναι την ίδια στιγμή και ομολογία πως η χρονιά φέτος θα είναι η δεύτερη χαμένη για την οικονομία της ΕΕ. Με άλλα λόγια, το πρόγραμμα «αυξημένης φροντίδας» του 2020 –ήτοι τα 750 δισ. ευρώ του Ταμείου Ανάκαμψης, τα 1,07 τρισ. ευρώ του πολυετούς προϋπολογισμού της ΕΕ συν τα 1,8 τρισ. ευρώ του νέου προγράμματος αγορών ομολόγων της ΕΚΤ–, που σε πλήρη ανάπτυξη θ’ αρχίσει με καθυστέρηση να αρδεύει τις ευρωπαϊκές οικονομίες από το καλοκαίρι φέτος, είναι ανεπαρκές να στηρίξει μεσοπρόθεσμα μια ανθεκτική ανάκαμψη στα προ της κρίσης επίπεδα.

Αλλά το φιάσκο της ΕΕ στη διαχείριση της πανδημίας, που το πληρώνουν ήδη σκληρά οι κοινωνίες της, μέλλει να το πληρώσουν, εν μέρει τουλάχιστον, και οι ευρωπαϊκές ελίτ (εννοείται του πλούτου, διότι περί του κόστους των πολιτικών ελίτ δεν καίγεται το καρφί κανενός –δείτε την περίπτωση Σαρκοζί). Γιατί η συγκυρία της πανδημίας διαβρώνει το ευρωπαϊκό όραμα της «τρίτης γωνίας» στο πλανητικό τρίγωνο του οικονομικού ανταγωνισμού, όπου οι άλλες γωνίες είναι οι ΗΠΑ και η Κίνα, καθώς στο παιχνίδι της ηγεμονίας δεν συγχωρείται η αδράνεια μπροστά στην εκ των έσω παράλυση, ιδίως όταν αποδεικνύεται καλπάζουσα και καθολικών διαστάσεων. Οι ΗΠΑ αρκετά αργά μεν, αλλά αντέδρασαν. Πέραν της υγειονομικής κινητοποίησής τους, το δείχνει η προικοδοσία με 1,9 τρισ. δολάρια της αμερικανικής κι εμμέσως της παγκόσμιας οικονομίας με την έλευση Μπάιντεν στο Λευκό Οίκο (ποσό περίπου τετραπλάσιο εκείνου που έρευσε μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008), ενόσω η κινεζική οικονομία ήδη έχει ανακάμψει σχεδόν στα προ της κρίσης επίπεδα. Φυσικά, ο βαθμός ωφέλειας των ανά τον κόσμο οικονομιών από το νέο πακτωλό χρήματος συναρτάται σε μεγάλο βαθμό με την πρόοδο της ανοσίας του πληθυσμού καθεμιάς.

Σύμφωνα με τις εύγλωττες ως προς τα προαναφερόμενα ενδιάμεσες προβλέψεις του ΟΟΣΑ, το βορειοαμερικανικό ΑΕΠ θα αυξηθεί 6,5% φέτος και 4% το 2022 έναντι 3,9% και 3,8% αντίστοιχα της Ευρωζώνης και 7,8% και 4,9% της Κίνας. Ο οργανισμός εκτιμά ότι το παγκόσμιο ΑΕΠ θα ξεπεράσει μεν στα μέσα του 2021 τα προ πανδημίας επίπεδα, αυξημένο κατά 5,6% ως προς το 2020 και ευεργετημένο κατά μία ποσοστιαία μονάδα (εκ των 5,6%) από τη γιγαντιαία ένεση ρευστότητας των ΗΠΑ, αλλά η παραγωγή και τα εισοδήματα σε πολλές χώρες στα τέλη του 2022 θα κυμαίνονται σε χαμηλότερα επίπεδα από τα εκτιμώμενα προ πανδημίας. Και προειδοποιεί: «Η αργή πρόοδος των εμβολιασμών και η εμφάνιση νέων μεταλλάξεων του κορονοϊού, ανθεκτικών στα υπάρχοντα εμβόλια, ενδεχομένως θα οδηγήσει σε ασθενέστερη ανάκαμψη, μεγαλύτερες απώλειες θέσεων εργασίας και περισσότερες χρεοκοπίες επιχειρήσεων». Το καμπανάκι χτυπάει για την ΕΕ, η ανάπτυξη της οποίας κατά τον ΟΟΣΑ θα ευεργετηθεί μόλις κατά μισή ποσοστιαία μονάδα (εκ των προβλεπόμενων 3,9% φέτος) από την αμερικανική ρευστότητα.

Μανιφέστο οικονομικού σουρεαλισμού
Για την ελληνική οικονομία δεν χτυπάει πια κανένα καμπανάκι –το γλωσσίδι του έντεκα ολόκληρα χρόνια έχει λιώσει πια απ’ τα χτυπήματα και βουβάθηκε. Σύμφωνα με τα προσωρινά στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για το 2020, το ΑΕΠ της χώρας πέρυσι έχασε σε τρέχουσες τιμές 17,6 δισ. ευρώ ή μειώθηκε κατά 9,6%, πέφτοντας στα 165,8 δισ. ευρώ. Ωστόσο η μείωσή του, υπολογιζόμενη βάσει δεικτών όγκου, εμφανίζεται 8,2% «για να μη χαλάμε τις καρδιές μας». Αυτό βέβαια δεν εξωραΐζει την πραγματικότητα της βύθισης της ελληνικής οικονομίας πιο κάτω από το μνημονιακό όριο πτώσης της το 2016, οπότε βρίσκεται πια στο επίπεδο του 2002 (ας ήταν, τουλάχιστον, να γίνουμε 19 χρόνια νεότεροι…!). Συνεπώς σωρευτικά από το 2009 η μείωση του ΑΕΠ σε σταθερές τιμές είναι 63,3 δισ. ευρώ ή 27,3% του ΑΕΠ. Στο πλαίσιο της περσινής μείωσής του, ο δείκτης του δημόσιου χρέους «σπρώχτηκε» βίαια στο 207% του ΑΕΠ (το χρέος είναι 343 δισ. ευρώ), οπότε το ελληνικό δημόσιο χρέος έγινε «βιωσιμότερον» του 2009, όταν ήταν στο 126% –«βιωσιμότατον» δεν υπάρχει, πεθαίνεις!

Πέρυσι σε σταθερές τιμές η ιδιωτική κατανάλωση μειώθηκε κατά 5% κι οι ακαθάριστες επενδύσεις κατά 0,6%, οι δε δημόσιες δαπάνες, αν και αυξημένες κατά 4,5%, εκ του αποτελέσματος κρίνοντας, δεν έσωσαν την κατάσταση. Όμως, οι επενδύσεις για τρίτο χρόνο σε απόλυτο ύψος μειώθηκαν, δηλαδή η οικονομία πάσχει από χρόνια αποεπένδυση. Αξιόπιστοι αναλυτές, επισημαίνοντας ότι το σχετικό στατιστικό μέγεθος της ΕΛΣΤΑΤ είναι πλασματικό, εφόσον περιγράφονται οι ακαθάριστες επενδύσεις, δηλαδή χωρίς την αφαίρεση των αποσβέσεων, τονίζουν ότι η αποεπένδυση από το 2008 εξακολουθεί να παίρνει τεράστιες διαστάσεις…

Οι κυβερνώντες, πάντως, ομνύουν σ’ ένα άθροισμα ωφέλειας από άπαντα τα ευρωπαϊκά προγράμματα έως το 2030 ύψους 56,5 δισ. ευρώ, αναλογούντος ετησίως στο 4% του ΑΕΠ ως το τέλος της δεκαετίας. Δεν πρόκειται περί επιδοτήσεων, όμως, αλλά σ’ ένα μεγάλο μέρος για δάνεια, που παρέχονται βάσει όρων για επενδύσεις σε «πράσινη» ανάπτυξη και ψηφιακό μετασχηματισμό. Ωραία, αλλά χωρίς οξυγόνο επειγόντως, ο ασθενής χαιρέτησε!..

Διαβάστε εδώ τις συνεντεύξεις του αφιερώματος:

https://selfservice.gr/christos-apostolopoulos-sevgap-tha-perasei-kairos-gia-na-epanelthoume-stin-kanonikotita/

https://selfservice.gr/agis-pistiolas-ella-dika-mas-i-epideinosi-enteinei-tis-anisychies/

https://selfservice.gr/sofoklis-panagiotou-eez-epistrofi-stin-kanonikotita-meta-to-2023/

https://selfservice.gr/giannos-benopoulos-eek-skeptikismos-gia-tin-epiousa/

https://selfservice.gr/dimitris-mentekidis-sefymen-programmatismos-evdomada-tin-evdomada/