Αλλά εγώ θα την πω την απορία μου: η στήριξη των μεγάλων και των τραπεζών («για να αποφευχθεί η κατάρρευση και οι απολύσεις των εργαζομένων», λένε) δεν αποτελεί, τάχα, προστατευτικό παρεμβατισμό; Γιατί, δηλαδή, είναι προστατευτισμός μόνο τα μέτρα αύξησης των εισοδημάτων για την τόνωση της ζήτησης, μέσω του περιορισμού των κερδών, η προστασία του ελάχιστου εισοδήματος και των εργασιακών κεκτημένων; Η απάντηση, βέβαια, σε τέτοιου είδους απορίες είναι δημώδης: «Αυτοί έχουν το πεπόνι, αυτοί και το μαχαίρι». Ποιον θα λογαριάσουν;

Διότι, σου λέει, «η κρίση παράγει ευκαιρίες», και η πρώτη και καλύτερη είναι το τσεκούρεμα των κοινωνικών-οικονομικών δικαιωμάτων των πολλών στο όνομα της ανάγκης. Πάσχιζαν τριάντα χρόνια να στρώσουν τη μηχανή, από την εποχή του διδύμου Ρέιγκαν-Θάτσερ, τώρα θα φρενάρουν; Βέβαια, εκείνο που δεν υπολόγισαν (όχι πως δεν το ‘ξεραν) είναι ότι χωρίς το εισόδημα της μεσαίας τάξης η μηχανή θα κολλήσει!

Τι κι αν το ξέρουν, όμως, ακόμα και οι πρωτοετείς φοιτητές των οικονομικών πανεπιστημίων πως χωρίς την αλληλουχία «αύξηση εισοδημάτων-τόνωση κατανάλωσης-αύξηση της παραγωγής» ανάπτυξη δε γίνεται, αυτοί τον χαβά τους. Διότι, σου λέει, τώρα που είναι ακόμα μπόσικα τα πράγματα, ποιος ξέρει; Μπορεί το πείραμα να πετύχει. Να βγούμε αγάλι-αγάλι από την κρίση, χωρίς την ταλαιπωρία των διεκδικήσεων εκ μέρους των πολλών, που τόσα χρονάκια ίδρωσαν τα «χρυσά αγόρια» του οικονομικού και του πολιτικού συστήματος ανά τον κόσμο να «ξεχαστούν»…

Ελπίζουν οι άνθρωποι να ξαναστυλωθεί στα πόδια της η μεσαία τάξη με πίτουρα. Ελπίζουν πώς όσα έχασαν οι εργαζόμενοι τα τελευταία χρόνια -στην Ελλάδα, μια με το ασφαλιστικό, μια με την κρίση, μια με τα ελλείμματα- θα τους μείνει κέρδος. Μα πόσο μπούφος πρέπει να είναι κανείς για να μην καταλαβαίνει ότι, όταν οι ελπίδες των ολίγων γίνονται αιτία κοινωνικής αναταραχής, διακινδυνεύει, όχι να μείνουν οι ελπίδες του στα αζήτητα, αλλά να μη μείνει ούτε κολυμπηθρόξυλο;

Το άρθρο δημοσιεύεται στο τεύχος 383 (Απρίλιος 2009) του περιοδικού «σελφ σέρβις» (Εκδόσεις Comcenter).