Είναι τυχαίο πως στην εποχή της αποθέωσης της αριστείας ζούμε την αποθέωση της κατάπτωσης θεσμών, όπως των ΜΜΕ; Μάλλον όχι… Είναι φυσικό επακόλουθο της απαξίωσης της κριτικής σκέψης, της τεκμηριωμένης άποψης και της επιβράβευσης ιδεών και πράξεων που έχουν -φαινομενικά ή και ουσιαστικά- μηδενική εμπορική αξία.

Ζούμε σε καιρούς που οι γυμνοί βασιλιάδες κυκλοφορούν στο δρόμο με θράσος, φροντίζοντας να ελαχιστοποιούν τις πιθανότητες συνάντησής τους με την αθωότητα, τη μόνη που έχει τη δύναμη να αποκαλύψει ότι τα φανταχτερά ρούχα-λέξεις που θεωρούν πως καλύπτουν τη γύμνια τους είναι ανύπαρκτα.

Στην εποχή μας δάσκαλοι καθοδηγούν ανερυθρίαστα τα παιδιά προς ένα «λαμπρό μέλλον», τροφοδοτώντας την αγορά με εκπαιδευμένο στην υπακοή εργατικό δυναμικό, που θα φορά όποτε απαιτείται τον μανδύα του στελέχους, εξυπηρετώντας δήθεν τον στόχο της ανάπτυξης και της κοινωνικής ευημερίας του τόπου…

Όσο για εκείνους που δίνουν τον ρυθμό στην ενημέρωση, και ειδικότερα την επιχειρηματική, έχουν φροντίσει να κερδίζουν από την επιλεκτική προβολή των «επενδύσεων», που υπόσχονται, μεταξύ άλλων, εκατοντάδες νέες θέσεις εργασίας, παραπλανώντας το κοινό τους με καλολογικά στοιχεία, επικυρωμένα από γραφεία δημοσίων σχέσεων και τύπου -τα συχνά δίδυμα ή ακόμη και σιαμαία αδέλφια…

Χωρίς καμία διάθεση εξιδανίκευσης του παρελθόντος, γράφοντας για πρώτη φορά σε πρώτο πρόσωπο, μπορώ, μετά από αρκετές δεκαετίες δημοσιογραφικής παρουσίας στον κλαδικό τύπο, να υποστηρίξω ότι η υποβάθμιση των κλαδικών περιοδικών είναι άλλο ένα σύμπτωμα ασθένειας της εποχής μας, αναγνωρίσιμο ακόμη και από τους πλέον αδαείς περί του ρόλου τους. Αναφέρομαι στον ρόλο των περιοδικών που εκφράζεται, υπό κανονικές συνθήκες, μέσα από την τεκμηριωμένη ενημέρωση και την προβολή των νέων ιδεών, από απλούς, άξιους εργάτες του δημόσιου λόγου, που διαθέτουν καλλιέργεια πνεύματος και βαθιά γνώση των κανόνων τής ανεξάρτητης δημοσιογραφίας. Πώς αλλιώς, άλλωστε, θα μπορούσαν να μεταδώσουν στο κοινό τους, τεκμηριωμένα και πέρα από σκοπιμότητες, όχι μόνο τα γεγονότα, αλλά και όσα αυτά σημαίνουν για τον κλάδο στον οποίο απευθύνονται;

Η τεκμηριωμένη άποψη, ακόμη και όταν ενοχλεί, είναι απαίτηση των ευφυών, εκείνων που αντιλαμβάνονται τη χρησιμότητά της. Αυτό το δεδομένο είχαμε πάντοτε ως οδηγό όταν σχεδιάζαμε κάθε τεύχος του σελφ σέρβις. Η προσπάθεια τεκμηρίωσης κάθε άρθρου και η αμεροληψία ήταν η κληρονομιά που μας άφησε ο εκδότης του, ο Τάκης Μιχαηλίδης, προαπαιτούμενο άλλωστε της δημοσιογραφικής εργασίας.

Ως δημοσιογραφική ομάδα, που παρέμεινε σταθερή στον πυρήνα της και μετά τη μεταβίβαση της κυριότητας του τίτλου διαδοχικά σε διαφορετικούς εκδότες, φροντίσαμε να υπερασπιστούμε τις δημοσιογραφικές, αλλά και τις προσωπικές μας αξίες. Αυτό το τελευταίο ήταν άλλωστε το εγωιστικό μας κίνητρο. Η προσπάθεια, δηλαδή, στο μέτρο τού δυνατού, να προσφέρουμε εργασία με κάποια κοινωνική χρησιμότητα και αξιοπρέπεια.

Η συνέπεια του περιοδικού αναγνωρίστηκε από το αναγνωστικό κοινό του, διασφαλίζοντας την επιβίωση και την εξέλιξή του, παρά τις πολλές και τραγικές συχνά αντιξοότητες, όπως η απώλεια αγαπημένων συναδέλφων, αλλά και τις οικονομικές κρίσεις, που στοίχισαν σε πληθώρα κλαδικών εντύπων την ύπαρξή τους.

Δεν είναι καθόλου ευοίωνο να διαπιστώνει κανείς πως πολλά από όσα θα έπρεπε να έχουν κατακτηθεί στην τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα παραμένουν ζητούμενα, τόσο στο ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον όσο και στο στενότερο πλαίσιο των εκδόσεων, με το σημαντικότερο εξ αυτών την ισότιμη συμμετοχή των εργαζομένων, που παράγουν κάθε προϊόν ή υπηρεσία, στη λήψη αποφάσεων που διαμορφώνουν το παρόν και το μέλλον τους.

Το ότι σήμερα απαιτούνται επίπονοι αγώνες για το δικαίωμα συνδικαλιστικής εκπροσώπησης και για την κατοχύρωση βασικών δικαιωμάτων στον χώρο εργασίας, με πρόσφατο παράδειγμα αυτό της Amazon, θα έπρεπε να είναι λόγος ανησυχίας για τον κλάδο του οργανωμένου λιανεμπορίου τροφίμων και αυτή η ανησυχία να εκφράζεται και από τον κλαδικό τύπο.

Πιστεύω ακράδαντα πως το σελφ σέρβις θα εξακολουθήσει να είναι ένα όχημα προβολής νέων ιδεών, που θα επικυρώνουν τον ρόλο του στην ενημέρωση του κλάδου που αποτελεί το δημοσιογραφικό του αντικείμενο, προς όφελος του ίδιου του λιανεμπορίου τροφίμων όσο και των πολιτών, για τους οποίους η υγεία του είναι εξαιρετικά σημαντική, ιδιαίτερα σε δύσκολες εποχές όπως η τωρινή.

Με αυτή την πεποίθηση αποχαιρετώ το περιοδικό με το οποίο συνδέθηκε το μεγαλύτερο μέρος της επαγγελματικής μου ζωής και σας προτείνω να συνεχίσετε να διαβάζετε και να στηρίζετε το σελφ σέρβις.