Το ακούμε όλο και περισσότερο τελευταία: «Οι Έλληνες έχουν μάθει να περιμένουν τον από μηχανής θεό να τους σώσει». Οι δηλώσεις ανήκουν σε εκείνους που έχουν άγνοια της πραγματικότητας ή σκοπιμότητα.

Αποδίδουν τη συνεχιζόμενη ύφεση στην αντίσταση σε αλλαγές που θα έπρεπε να έχουν γίνει εδώ και χρόνια, στην άρνηση των Ελλήνων να δουλέψουν περισσότερο, στα 400 χρόνια σκλαβιάς, με άλλα λόγια, σε ο,τιδήποτε έχει να κάνει με το πόσο μας έχει κακομάθει η ανοχή της συμπατριωτών μας που ασκούν εξουσία ή δημιουργούν θέσεις εργασίας και στην… πολυτέλεια που είχαν κάποτε οι ξένοι να μας αντιμετωπίζουν ως γραφική περίπτωση.

Η αλήθεια είναι πως, στο πλαίσιο μιας μεταφυσικής αντιμετώπισης των πραγμάτων, πολλοί έχουν μάθει να περιμένουν πως
κάτι ή κάποιος στο τέλος θα εμφανιστεί και θα μας βγάλει από τη δύσκολη κατάσταση. Όλο και περισσότεροι, όμως, διαπιστώνουν
πως για να ξεκινήσει το κουβάρι να ξετυλίγεται προς τη σωστή κατεύθυνση, θα πρέπει εμείς οι ίδιοι να έχουμε θέσει τους όρους και τις προϋποθέσεις της… σωτηρίας. Παρά τα όσα έχουμε ακούσει κατά καιρούς για την εξέλιξη των κοινωνιών με τέτοιο τρόπο ώστε τα στενά εθνικά συμφέροντα να μπαίνουν σε δεύτερο πλάνο μπροστά σε μια ανάπτυξη με κοινό στόχο την κοινωνική ευημερία, φαίνεται πως απέχουμε πολύ από αυτή την προοπτική.

Σε μια Ευρώπη που, πέραν των οικονομικών συμφερόντων ή στο πλαίσιο προώθησής τους, είχε ανοίξει τον διάλογο για τη σύγκλιση οικονομιών -κυρίως- και κοινωνιών, αυτό που προέκυψε σε εποχή έντονης οικονομικής και κοινωνικής κρίσης είναι η κυριαρχία των συμφερόντων συγκεκριμένων κρατών. Η λύση που προκρίνεται από τα ισχυρά κράτη, και κυρίως τη Γερμανία, για την οικονομική ολοκλήρωση της Ευρώπης αλλά και τον συντονισμένο έλεγχο των εξελίξεων είναι η μεταφορά της οικονομικής εξουσίας σε μια κεντρική αρχή (κάτι, που όσον αφορά τουλάχιστον την Ελλάδα ουσιαστικά ήδη ισχύει).

Και αυτή η λύση κινείται στο ίδιο πλαίσιο (ή την ιδεοληψία), που θέλει τις πιο οργανωμένες κοινωνίες να είναι πιο ορθολογικές, να γνωρίζουν πως να τιθασεύουν τις δυνάμεις, οι οποίες απαιτούν σε κάθε πολιτική απόφαση να μπαίνει μπροστά το συμφέρον της κοινωνίας και όχι των μειοψηφιών.Ο από μηχανής θεός, λοιπόν, δεν θα μπορούσε να είναι άλλος, στην περίπτωση τουλάχιστον του ελληνικού ζητήματος, από την επικράτηση της λογικής σε βάρος απαιτήσεων που στηρίζονται σε ιδεοληψίες. Κανείς δεν μπορεί πλέον να υποστηρίξει ότι στόχος της πολιτικής που ακολουθείται στο πλαίσιο των μνημονίων είναι ο εξορθολογισμός του κράτους και, κυρίως, η μείωση του κόστους εργασίας ώστε να γίνει η ευρωπαϊκή αγορά πιο ανταγωνιστική.

Όπως όλοι πλέον γνωρίζουν, η κατάργηση του κοινωνικού κράτους, της προστασίας της εργασίας, της ελεύθερης διαπραγμάτευσης για την αμοιβή της αλλά και η επιστροφή γενικά σε δεδομένα άλλων εποχών, δεν δημιουργούν ευνοϊκές συνθήκες για την ανάπτυξη μιας υγιούς οικονομίας. Πόσω μάλλον, για την ανοικοικοδόμηση μιας αγοράς που τελεί υπό διάλυση. Άρα, η επιμονή σε μια λανθασμένη συνταγή δεν μπορεί να κρατήσει για πολύ. Ακόμη κι αν οι θιασώτες της, για δικούς τους λόγους, επιμείνουν μέχρι η κατάσταση της οικονομίας των κρατών της Ευρώπης αλλά και των κοινωνιών τους να επιδεινωθεί σε σημείο, από το οποίο η ανάκαμψη θα είναι υπόθεση πολλών δεκαετιών, η ίδια η πραγματικότητα θα δημιουργήσει τις αντίρροπες δυνάμεις που θα ανατρέψουν τις λάθος αποφάσεις. Αυτός θα είναι ο δικός μας από μηχανής θεός.