σελφ σερβις - Ελληνικές βιομηχανικές επιχειρήσεις: Έξω πάμε καλύτερα...

Σάββατο, 17 Αυγούστου 2019

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Βιομηχανία

Ελληνικές βιομηχανικές επιχειρήσεις: Έξω πάμε καλύτερα...

1 Σεπτεμβρίου 2010 | 11:59 Γράφει ο Νικόλας   Παπαδημητρίου Topics: Τάσεις

Ο βίαιος αποπληθωρισμός των εισοδημάτων εν μέσω ύφεσης κι αύξησης του πληθωρισμού, μεγαλώνει την απαισιοδοξία των βιομηχάνων, καθώς βλέπουν ότι τα επιβεβλημένα «σπαρτιάτικα ήθη» στην εγχώρια ζήτηση υπονομεύουν τη βιωσιμότητα των επιχειρήσεών τους. Επείγονται, λοιπόν, για οικονομίες κλίμακος προς όφελος της ανταγωνιστικότητάς τους, πράγμα ωστόσο που το μέγεθος της εγχώριας αγοράς δεν διασφαλίζει. Το διασφαλίζουν, όμως, οι εξαγωγές!

Ο επιχειρηματικός κόσμος γενικά δεν χαρακτηρίζεται από ηττοπάθεια και απαισιοδοξία και μόνον γιατί, έχοντας κανείς εγγενώς τέτοιες τάσεις, απλώς «δεν κάνει γι’ αυτή τη δουλειά». Η δήλωση, επομένως, απαισιοδοξίας για την πορεία της αγοράς μας από κορυφαίους μάνατζερ της παραγωγής ελληνικών προϊόντων-ειδών σούπερ μάρκετ αποτελεί έκφραση λογικής αποτίμησης των πραγμάτων από «καλά πληροφορημένους αισιόδοξους» κατά το φλεγματικό ευφυολόγημα.

«Τα δύσκολα είναι μπροστά», συμφωνούν όλοι. Όταν ανοίξουν τα σχολεία και λίγο αργότερα, όταν πολλοί γιορτάσουν χωρίς «δώρο Χριστουγέννων», «η μείωση του λιανικού τζίρου θα φέρει πολλά "λουκέτα" και μεγαλύτερη ανεργία», ενώ «από το 2011 τα προβλήματα θα μεγαλώσουν, το νοικοκυριό θα υπολογίζει το κάθε του έξοδο», λέει ο κ. Θωμάς Τζίκας, πρόεδρος της Κονσερβοποιίας Βορείου Αιγαίου, ομολογώντας: «Είναι δύσκολο να πω τι ρόλο θα παίζει τότε η κονσέρβα ψαρικών σ’ έναν τόσο σφιχτό οικογενειακό προϋπολογισμό».

«Ευτυχώς, ο κλάδος των τροφίμων θα υποστεί το μικρότερο πλήγμα από κάθε άλλον της οικονομίας», λέει ο κ. Παναγιώτης Τσινάβος, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της γαλακτοβιομηχανίας Κρι-Κρι. Τα στοιχεία της Symphony IRI Group για το πεντάμηνο του 2010 δείχνουν ήδη μια μείωση της κατανάλωσης παγωτού και γιαούρτης της τάξης του 5%. «Δεν μπορώ να εκτιμήσω "ανάκαμψη της αγοράς", όσο κι αν μου δίνει κουράγιο η ανάπτυξη της εταιρείας μας στο ίδιο πεντάμηνο με περίπου διψήφιο ποσοστό αύξησης, κυρίως λόγω της σημαντικής ανάπτυξης των εξαγωγών μας και της επέκτασής μας με νέα προϊόντα και σε νέα σημεία πώλησης στην εγχώρια αγορά», λέει.

Ο Ελληνοκύπριος κ. Νίκος Σαρρής, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ομίλου Εύρηκα, έζησε στη νεότητά του την απώλεια και την προσφυγιά εξαιτίας της κυπριακής τραγωδίας. Από το 1978 αναζήτησε μια θέση στον επιχειρηματικό στίβο της Ελλάδας. Και το έπραξε με επιτυχία, δημιουργώντας και θυγατρική στην Κύπρο. «Τότε οι Τούρκοι μας τα πήραν όλα. Αυτή η κρίση είναι εξίσου σοβαρή μ’ εκείνη, διότι πολλούς, όπως τότε, τους οδηγεί στην απώλεια. Τόσο άσχημα είναι τα πράγματα... Νιώθω έκπληξη και απογοήτευση από την αναίρεση κάθε πεποίθησης περί "οργανωμένου" ελληνικού κράτους. Θλίβομαι και ταράζομαι, αναλογιζόμενος ότι αν είναι δύσκολο για έναν μικρό όμιλο, όπως η Εύρηκα, να αντιπαρέρχεται χρόνιες νοοτροπίες και πρακτικές μερικών εκατοντάδων ανθρώπων με τους οποίους συνεργάζεται, το αντίστοιχο για μια ολόκληρη χώρα είναι άπιαστο όνειρο».

«Η αποτυχία είναι, φοβάμαι, αναπόφευκτη, καθώς η κυβέρνηση δεν έχει εξασφαλίσει έναν αξιόλογο ελεγκτικό και φοροεισπρακτικό μηχανισμό. Στην ουσία περιμένει από τους πολίτες να καλύπτουν τις αδυναμίες του συστήματος», συμπληρώνει ο κ. Τζίκας.

Ο επιχειρηματικός κόσμος γενικά δεν χαρακτηρίζεται από ηττοπάθεια και απαισιοδοξία και μόνον γιατί, έχοντας κανείς εγγενώς τέτοιες τάσεις, απλώς «δεν κάνει γι’ αυτή τη δουλειά». Η δήλωση, επομένως, απαισιοδοξίας για την πορεία της αγοράς μας από κορυφαίους μάνατζερ της παραγωγής ελληνικών προϊόντων-ειδών σούπερ μάρκετ αποτελεί έκφραση λογικής αποτίμησης των πραγμάτων από «καλά πληροφορημένους αισιόδοξους» κατά το φλεγματικό ευφυολόγημα.

«Τα δύσκολα είναι μπροστά», συμφωνούν όλοι. Όταν ανοίξουν τα σχολεία και λίγο αργότερα, όταν πολλοί γιορτάσουν χωρίς «δώρο Χριστουγέννων», «η μείωση του λιανικού τζίρου θα φέρει πολλά "λουκέτα" και μεγαλύτερη ανεργία», ενώ «από το 2011 τα προβλήματα θα μεγαλώσουν, το νοικοκυριό θα υπολογίζει το κάθε του έξοδο», λέει ο κ. Θωμάς Τζίκας, πρόεδρος της Κονσερβοποιίας Βορείου Αιγαίου, ομολογώντας: «Είναι δύσκολο να πω τι ρόλο θα παίζει τότε η κονσέρβα ψαρικών σ’ έναν τόσο σφιχτό οικογενειακό προϋπολογισμό».

«Ευτυχώς, ο κλάδος των τροφίμων θα υποστεί το μικρότερο πλήγμα από κάθε άλλον της οικονομίας», λέει ο κ. Παναγιώτης Τσινάβος, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της γαλακτοβιομηχανίας Κρι-Κρι. Τα στοιχεία της Symphony IRI Group για το πεντάμηνο του 2010 δείχνουν ήδη μια μείωση της κατανάλωσης παγωτού και γιαούρτης της τάξης του 5%. «Δεν μπορώ να εκτιμήσω "ανάκαμψη της αγοράς", όσο κι αν μου δίνει κουράγιο η ανάπτυξη της εταιρείας μας στο ίδιο πεντάμηνο με περίπου διψήφιο ποσοστό αύξησης, κυρίως λόγω της σημαντικής ανάπτυξης των εξαγωγών μας και της επέκτασής μας με νέα προϊόντα και σε νέα σημεία πώλησης στην εγχώρια αγορά», λέει.

Ο Ελληνοκύπριος κ. Νίκος Σαρρής, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ομίλου Εύρηκα, έζησε στη νεότητά του την απώλεια και την προσφυγιά εξαιτίας της κυπριακής τραγωδίας. Από το 1978 αναζήτησε μια θέση στον επιχειρηματικό στίβο της Ελλάδας. Και το έπραξε με επιτυχία, δημιουργώντας και θυγατρική στην Κύπρο. «Τότε οι Τούρκοι μας τα πήραν όλα. Αυτή η κρίση είναι εξίσου σοβαρή μ’ εκείνη, διότι πολλούς, όπως τότε, τους οδηγεί στην απώλεια. Τόσο άσχημα είναι τα πράγματα... Νιώθω έκπληξη και απογοήτευση από την αναίρεση κάθε πεποίθησης περί "οργανωμένου" ελληνικού κράτους. Θλίβομαι και ταράζομαι, αναλογιζόμενος ότι αν είναι δύσκολο για έναν μικρό όμιλο, όπως η Εύρηκα, να αντιπαρέρχεται χρόνιες νοοτροπίες και πρακτικές μερικών εκατοντάδων ανθρώπων με τους οποίους συνεργάζεται, το αντίστοιχο για μια ολόκληρη χώρα είναι άπιαστο όνειρο».

«Η αποτυχία είναι, φοβάμαι, αναπόφευκτη, καθώς η κυβέρνηση δεν έχει εξασφαλίσει έναν αξιόλογο ελεγκτικό και φοροεισπρακτικό μηχανισμό. Στην ουσία περιμένει από τους πολίτες να καλύπτουν τις αδυναμίες του συστήματος», συμπληρώνει ο κ. Τζίκας.


Η «τιμή» των ελληνικών τιμών
Κατά την άποψη του κ. Τσινάβου το γεγονός ότι οι τιμές ορισμένων ελληνικών προϊόντων είναι υψηλότερες των αντιστοίχων τους στην υπόλοιπη Ευρώπη οφείλεται κυρίως «πρώτον, στις όλο και μεγαλύτερες απαιτήσεις των αλυσίδων σούπερ μάρκετ από τους προμηθευτές τους, που δημιουργούν ασφυξία στον έλληνα παραγωγό. Δεύτερον, στο υψηλό κόστος διανομής των φρέσκων προϊόντων, το οποίο διογκώνει αφενός η μεγάλη γεωγραφική διασπορά σε όλη τη χώρα –ηπειρωτική και νησιωτική- των κατά κανόνα μικρού τζίρου σημείων πώλησης, και αφετέρου οι επιστροφές των απώλητων προϊόντων. Και τρίτον, στο γεγονός ότι έχουμε ακριβές πρώτες ύλες. Πράγματι, εμείς σήμερα αγοράζουμε το γάλα από τον έλληνα παραγωγό προς 0,38-0,40 ευρώ το λίτρο, όταν πχ στη γειτονική Βουλγαρία διατίθεται στη βιομηχανία προς 0,20 ευρώ...».

«Υπάρχει μια ελληνική έκφραση, που τελευταίως την κατανοώ πλήρως: Συνήθως κάποιος, μαθαίνοντας την τιμή ενός αγαθού που τον ενδιαφέρει, ρωτά τον πωλητή: "Καλά, τόσα σου λείπουν; "...», σχολιάζει δεικτικά ο κ. Σαρρής. Σε αυτό δεν υπάρχει ίχνος υπερβολής, κυρίως όταν σκεφτόμαστε τις περιπτώσεις ορισμένων προϊόντων, πχ, αξίας 100 δρχ. την εποχή της εισαγωγής στην οικονομία του ευρώ, που σήμερα κοστίζουν 1,5 ευρώ. Κι όμως οι προμηθευτές τους αιτιώνται για το ύψος των τιμών τους, λχ, το κόστος των μεταφορικών, όταν η ετήσια μέση αναπροσαρμογή τους την τελευταία δεκαετία δεν υπερέβη το 3%-6%...

Πάντως, αν είναι σήμερα κάτι που κάνει οδυνηρά τα πράγματα, αυτό δεν είναι τόσο οι δακτυλοδεικτούμενες περιπτώσεις της ακρίβειας (η τάση σταθεροποίησης ή και μειώσεων των τιμών το τελευταίο διάστημα δεν διορθώνει το «ξεχείλωμα» που έγινε όλα τα προηγούμενα χρόνια), αλλά η επιχείρηση αποπληθωρισμού της αγοράς, μέσω του βίαιου αποπληθωρισμού των εισοδημάτων, την ίδια στιγμή που η επιθετική έμεση φορολογία «φουσκώνει» τις τιμές των αγαθών, παγώνοντας τη ζήτηση. Έτσι, οι ελληνικές παραγωγικές επιχειρήσεις, όσο βαθαίνει η ύφεση, θα εκβιάζονται να «μαζεύουν» άρον-άρον τις τιμές τους, μετακινώντας τον δείκτη ασφαλείας των «ορίων αντοχής» τους κατά το... σπαρτιάτικο έθος. Κι όποιος αντέξει.

Περί «ορίων αντοχής»
Αλλά τι είναι εκείνο που προσδιορίζει «τα όρια αντοχής» της ελληνικής επιχείρησης; «Πρόκειται για την κυρίαρχη θεωρία του "εμένα αυτό μου κοστίζει τόσα" ασχέτως της ικανότητας ή του ελλείμματος της παραγωγικότητάς μου, άρα "το φορτώνω στον επόμενο αποδέκτη και... καθάρισα"», εξηγεί ο κ. Σαρρής, προσθέτοντας: «Το σύστημα της μεταφόρτωσης του κόστους από τον ένα στον άλλο ως τον καταναλωτή -συν το βάρος του επιθυμητού κέρδους του επιχειρηματία (ενισχυμένο, ίσως, κι από το όνειρο της “μεγάλης ζωής”)-, έφτασε εκεί που έφτασε τα πράγματα, ώστε ο καταναλωτής τώρα να έχει σταματήσει πλέον να αγοράζει...».

Φυσικά, η τοποθέτηση των «ορίων αντοχής» στο ανετότερο δυνατό επίπεδο για την τοπική επιχείρηση, βόλεψε τους πολυεθνικούς ανταγωνιστές της, που διείδαν εξ αρχής σε αυτήν τη συνθήκη μια ευκαιρία κέρδους, ασυνήθιστη σε άλλες δυτικές αγορές: Διαμορφώνοντας τις τιμές τους με βάση τα «όρια αντοχής» του τοπικού επιχειρηματικού έθους κι όχι τις -συνήθεις αλλού- δυνατότητές τους για οικονομίες κλίμακος (παραγωγικές και χρηματοοικονομικές) κέρδιζαν διπλά, ελέγχοντας ταυτόχρονα αβρόχοις ποσί τους τοπικούς ανταγωνιστές. Πώς; «Τραβώντας το παιχνίδι» της υπεροχής των μεριδίων αγοράς και της διαφημιστικής παρουσίας ενίοτε και στο πεδίο των τιμών, μπορούσαν να τους πανικοβάλουν, να τους εκθέτουν και να τους εκτοπίζουν επιλεκτικά...

«Η έλλειψη της ανταγωνιστικότητας των ελληνικών εταιρειών οφείλεται σε πολλούς παράγοντες. Ο πιο βασικός, ίσως, είναι το μέγεθός τους και γενικά το μέγεθος της οικονομίας μας», επισημαίνει προσφυώς ο κ. Τζίκας. Πράγματι, σε μια πληθυσμιακά μικρή αγορά, κυριαρχούμενη από μικρές παραγωγικές επιχειρήσεις (όσες τουλάχιστον απέμειναν), οι οποίες ακόμα και ανεξαρτήτως του βαθμού εκσυγχρονισμού τους δεν δύνανται να διαμορφώνουν ανταγωνιστικές οικονομίες κλίμακος, τα πολυεθνικά brads απέκτησαν όχι απλώς «ηγεμονικές» αλλά έως ολιγοπωλιακές θέσεις στις αγορές που απευθύνονται. Μάλιστα, η σχετικά υψηλή και επιταχυνόμενη συγκέντρωση του εγχώριου λιανεμπορίου ευνοεί μια τέτοια εξέλιξη – εννοείται, με πραγματιστικούς όρους κι όχι στη βάση της ηθικολογίας του «χαμένου»: αυτό σημαίνει «αυτορύθμιση της αγοράς»!

Δαβίδ, Γολιάθ και κρατική γραφειοκρατία
Είναι φως-φανάρι ότι «ο Δαβίδ δεν μπορεί να υπολογίζει στη σφεντόνα του για να νικήσει τον Γολιάθ, ενόσω ο Γολιάθ δεν κρατά πια σπαθί, αλλά κάνει χρήση των νέων τεχνολογιών», όπως λέει παραστατικότατα ο κ. Σαρρής. Πώς να εξασφαλιστεί η «ισοτιμία» στον ανταγωνισμό, όταν η ίδια η φύση του στη λιλιπούτεια αγορά μας, με ή και χωρίς καν την εκδήλωση παράνομων «συμπράξεων» και λειτουργία «καρτέλ», οδηγεί ακριβώς στα αποτελέσματά τους, τα οποία η ευνομία του «ελεύθερου ανταγωνισμού» εντέλλεται να αποτρέπει; Όχι πως η απληστία των μεγάλων μεγεθών δεν οδηγεί σε παρανομίες, αλλά στην προκειμένη περίπτωση οι παρανομίες «επιταχύνουν» μάλλον τη φυσική τάση παρά τη... διαστρεβλώνουν.

Αυτή είναι η μοίρα των μικρών μεγεθών (γεωγραφίας, πληθυσμού, επιχειρήσεων), όταν παίρνουν «ισότιμα» μέρος στον καταμερισμό της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας κλίμακας και δη, επιβαρημένα με τα διαρθρωτικά προβλήματα και τις αγκυλώσεις της τοπικής οικονομίας και της κεντρικής διαχείρισης. Ως προς το τελευταίο ο κ. Τσινάβος επισημαίνει: «Η κυβέρνηση οφείλει να μεριμνήσει εσπευσμένα για τη δημιουργία μιας δημόσιας διοίκησης φιλικής προς το επιχειρείν, όχι εχθρικής όπως ανέκαθεν, πράγμα που πρέπει να εκφραστεί από τη βάση ως την κορυφή, από τις τοπικές αρχές ως τα υπουργεία. Λιγότερη γραφειοκρατία-περισσότερη αποτελεσματικότητα είναι αυτά που θα βοηθήσουν τις επιχειρήσεις να σταθούν. Οι επιχειρήσεις δεν περιμένουν ούτε επιδοτήσεις, ούτε «προστασία», αλλά ένα κράτος πιο ευέλικτο και αποτελεσματικό, συμπαραστάτη της επιχειρηματικής πρωτοβουλίας, εγγυητή της σταθερότητας του περιβάλλοντος στο οποίο λειτουργούν – αν, βέβαια, μπορεί κάποιος να μιλά περί «σταθερότητος περιβάλλοντος» σήμερα, που ουδείς γνωρίζει τι του ξημερώνει...».

Εξάλλου, τι είδους ανάπτυξη μπορεί να νοηθεί και από την άποψη της προσέλκυσης ξένων επενδυτών «όταν το φορολογικό και το γραφειοκρατικό περιβάλλον είναι πολύ ευνοϊκότερο σε όλες τις γειτονικές με την Ελλάδα χώρες;», επισημαίνει ο κ. Τζίκας.

Ευελιξία ή θάνατος!
«Η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής παραγωγικής επιχείρησης συναρτάται με την αύξηση του όγκου των πωλήσεών της, πράγμα που η μικρή αγορά της Ελλάδας δεν μπορεί να μας προσφέρει. Διότι η διαφορά μεγέθους και δυνατότητος κλίμακος οικονομιών μεταξύ πολυεθνικών και ελληνικών εταιρειών αποβαίνει συντριπτικά εις βάρος μας. Η λύση, επομένως, βρίσκεται στην αναζήτηση ευκαιριών στις διεθνείς αγορές και, βεβαίως, στο να ξαναποφασίσει ο καθένας... πόσα "του λείπουν"...», σχολιάζει ο κ. Σαρρής, υποδεικνύοντας: «Κάθε εταιρεία έχει στις διαδικασίες της "λίπος", που πρέπει να αφαιρέσει. Πρέπει να επανεξετάσουμε όλοι από μηδενική βάση το τι κάνουμε, αποβάλλοντας όλα εκείνα τα πρόσθετα κόστη, που σήμερα αδυνατεί να τα επωμίζεται ο καταναλωτής για λογαριασμό μας. Όσο γρηγορότερα τον απαλλάξουμε από τα μη αποδοτικά κομμάτια μας που τον επιβαρύνουν, τόσο καλύτερα για την ανταγωνιστικότητά μας! Στο πλαίσιο αυτό, αναλόγως με την πορεία της κατάστασης, οφείλει και ο ίδιος ο επιχειρηματίας να περικόπτει τις αποδοχές του. Πρέπει να είμαστε ταχείς στις αποφάσεις και άμεσα προσαρμοστικοί στις συνθήκες. Η έλλειψη ευελιξίας σήμερα οδηγεί στη φυσική εξόντωση των επιχειρήσεων».

Βοήθεια... από το εξωτερικό!
Αύξηση του όγκου πωλήσεων, λοιπόν! «Εδώ και δύο χρόνια, έχοντας προβλέψει την κρίση που ξέσπασε στην αγορά μας και αναζητώντας διέξοδο από πιέσεις της εγχώριας αγοράς, όπως οι υψηλότερες παροχές που ζητά το λιανεμπόριο, η ένταση του ανταγωνισμού κι οι πολλές προσφορές, στραφήκαμε στις εξαγωγές. Και δικαιωνόμαστε», λέει ο κ. Τσινάβος.

Όπως εξηγεί, η Κρι-Κρι ήδη από πέρυσι έχει παρουσία στην αγορά της Βουλγαρίας, ενώ φέτος μπήκε και στο Βουκουρέστι με τα κίτρινα ψυγεία των παγωτών της. Με βάσεις σήμερα στις αγορές των Σκοπίων, της Αλβανίας, της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας, η εταιρεία, εκτιμά ο πρόεδρός της, «έχει εκεί σημαντικές ευκαιρίες για μελλοντική αύξηση πωλήσεων και ανάπτυξη μεριδίου, ενώ, ταυτόχρονα, διευρύνει τις πολύ καλές συνεργασίες της στον τομέα της εξαγωγής γιαουρτιού σε δυτικοευρωπαϊκές αγορές (Δανία, Γερμανία, Ιταλία). Οι εξαγωγές μας από το 7% του ετήσιου τζίρου μας το 2008, πέρυσι ανέβηκαν στο 11% και ευελπιστούμε ότι φέτος θα φτάσουν στο 18%. Από 1,18 εκατ. ευρώ που ήταν στο α' τρίμηνο του 2009, στο αντίστοιχο τρίμηνο φέτος έφτασαν στα 3 εκατ. ευρώ.

Φυσικά, για κανένα λόγο δεν θα πάψει η ελληνική αγορά να είναι η προτεραιότητά μας. Εδώ ήδη εξυπηρετούμε ένα δίκτυο άνω των 12.000 σημείων πώλησης παγωτού, ενώ συνεργαζόμαστε με όλες τις μεγάλες και τις τοπικές αλυσίδες σούπερ μάρκετ και στο γιαούρτι και στο παγωτό... Θεωρούμε ότι πάντα υπάρχουν σημαντικά περιθώρια για τοποθέτηση στην αγορά νέων προϊόντων, όπως το στραγγιστό γιαούρτι Κρι Κρι με γλυκά κουταλιού, που λανσάραμε πρόσφατα με επιτυχία, επαναφέροντας μια παλιά παραδοσιακή συνταγή στην επικαιρότητα».

«Προλάβαμε και ρισκάραμε, ευτυχώς με επιτυχία, την είσοδό μας στην αγορά της Ρουμανίας μια πενταετία πριν, αναζητώντας ανάπτυξη και νέους πόρους. Αυτή, λοιπόν, μας αποδίδει σήμερα το 1/3 των πωλήσεών μας και το 100% των κερδών μας!», τονίζει ο κ. Σαρρής, προσθέτοντας: «Η εκεί παρουσία μας δημιούργησε μια σταθερή ζήτηση ελληνικών προϊόντων, όπως το Aroxol, το οποίο αυτή τη στιγμή εκεί έχει επώνυμη ζήτηση με πωλήσεις 2 εκατ. ευρώ κι ένα μερίδιο κοντά στο 20% στην κατηγορία του». Ναι, αλλά και η Ρουμανία βρίσκεται πλέον στην «αγκαλιά» του ΔΝΤ. Τι μέλλει γενέσθαι;

«Αυτό μας αφήνει απρόσβλητους. Διότι ενώ η πτώση της αγοράς στην Ελλάδα επιδρά αρνητικά στα μεγέθη μας, επειδή ακριβώς σε κάποιες κατηγορίες εδώ έχουμε ισχυρά μερίδια, στη Ρουμανία, αντίθετα, έχοντας μικρά και αναπτυσσόμενα μερίδια, κερδίζουμε από την αύξηση της προτίμησης των Ρουμάνων υπέρ μας. Έτσι, ακόμα και σε κρίση η Ρουμανία, αποτελεί για εμάς χώρα ανάπτυξης κι ευκαιριών», εξηγεί ο κ. Σαρρής. Σημειώνουμε ότι ο όμιλος Εύρηκα, μέσω της ρουμανικής εταιρείας του, ανέπτυξε δραστηριότητες και στην Ουκρανία, για την ώρα, ωστόσο, ζημιογόνες.

«Η μέριμνά μας τώρα είναι να αναπτύξουμε κι αυτήν τη δραστηριότητα, ώστε η ουκρανική ζήτηση να απορροφά προϊόντα μας, ταυτόχρονα, κι από τη Ρουμανία κι από την Ελλάδα», πληροφορεί ο κ. Σαρρής, επισημαίνοντας: «Με ένα τέτοιο επιχειρηματικό άνοιγμα, δημοσιεύσαμε πρόσφατα τον πρώτο ενοποιημένο λογαριασμό μας, με πωλήσεις 62 εκατ. ευρώ και κέρδη 1,4 εκατ. ευρώ πέρυσι, έναντι ζημιών το 2008... Ευτυχώς η τύχη μας δεν κρέμεται μόνο από την Ελλάδα...».

Όπως σχολιάζει ο κ. Τσινάβος, ζωτικό ζήτημα στρατηγικής είναι «να διεισδύεις σε αγορές προϊόντων με σημαντική προστιθέμενη αξία και σημαντική μικτή κερδοφορία, ώστε να έχεις τη δυνατότητα να επενδύεις στην επικοινωνία και στη διαφήμιση, δηλαδή στο branding».

Επιμονή που «ελλη-Νικά»!
«Πρέπει να διευρύνουμε την γκάμα των προϊόντων μας, ώστε να αυξήσουμε το τζίρο μας, αν είναι δυνατόν. Να δώσουμε έμφαση στις εξαγωγές μας σε γειτονικές χώρες, που δεν έχουν ανεπτυγμένη βιομηχανία ψαρικών», προσθέτει ο κ. Θ. Τζίκας (ΚΟΝΒΑ). Παράλληλα, τονίζει ότι «σκοπεύουμε σε συνεργασία με άλλους φορείς κι εταιρείες να προβάλλουμε την ελληνικότητα των προϊόντων μας, μέχρι να συνειδητοποιήσει ο έλληνας καταναλωτής και το ελληνικό λιανεμπόριο ότι η προτίμηση εγχώριων παραγόμενων προϊόντων ανταγωνιστικής τιμής και ποιότητας είναι μονόδρομος για την ανάκαμψη της οικονομίας μας. Υποφέρουμε, διότι ενώ πουλάμε, λχ, έναν τόνο αρίστης ποιότητας και σε χαμηλότερη τιμή από τον ανταγωνισμό, ο κόσμος αγοράζει ακριβότερο τόνο εισαγωγής, λόγω της έντονης διαφημιστικής προβολής του. Δυστυχώς δεν είναι δυνατόν να αυξήσουμε τις παραγόμενες ποσότητες, επιτυγχάνοντας πιο ανταγωνιστικές οικονομίες κλίμακος, εάν δεν βοηθήσει και το ελληνικό αγοραστικό κοινό... Κάθε ελληνική επιχείρηση που κλείνει, ειδικά οι βιομηχανικές που απασχολούν άφθονο εργατικό δυναμικό, δημιουργεί καταναλωτές μειωμένης ή μηδενικής αγοραστικής δύναμης. Μην το ξεχνούν αυτό οι λιανέμποροι: πρόκειται για δικούς τους πελάτες...».

«Η αγορά είναι ελεύθερη και τα σούπερ μάρκετ πρεσβευτές προϊόντων όλου του κόσμου. Άρα δεν τίθεται ζήτημα "προστασίας" των ελληνικών προϊόντων – πολύ περισσότερο, εφόσον αυτό είναι ανεπίτρεπτο στην ΕΕ», διαπιστώνει ο κ. Τσινάβος, επισημαίνοντας, ωστόσο: «Αυτό, όμως, που πρέπει να διοργανώσουμε ως επαγγελματικοί φορείς -κι ως Σύνδεσμος Βιομηχανιών Β. Ελλάδος το προγραμματίζουμε- είναι καμπάνιες στήριξης των ελληνικών προϊόντων προς όφελος της διάσωσης χιλιάδων θέσεων εργασίας και στην πρωτογενή παραγωγή και στη μεταποίηση».

 Πίνακας: Κατανομή σε αξία ελληνικών/εισαγομένων προϊόντων* στη λιανική (2004-2009)

 Κατανομή  2004  2005  2006  2007  2008  2009
 Ελληνικά προϊόντα  51%  51%  50%  49%  48%  48%
 Εισαγόμενα προϊόντα  49%  49%  50%  51%  52%  52%
 * Ως ελληνικά προϊόντα (τρόφιμα και μη τρόφιμα εκτός ειδών bazaar) ορίζονται όσα παράγονται από πρώτες ύλες που προέρχονται τουλάχιστον κατά 50% από
την Ελλάδα και το 100% των διαδικασιών μεταποίησης και συσκευασίας τους πραγματοποιείται στη χώρα, από ελληνικά εργοστάσια.

 Πηγή: Μεγάλη ελληνική αλυσίδα σούπερ μάρκετ εθνικής εμβέλειας.

σελφ σερβις (T. 397)
« 1 2 3 4 »
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Δείτε ακόμη...

Οι πιο δημοφιλείς ειδήσεις σήμερα

Αυτοί που διάβασαν αυτό διάβασαν επίσης

Τα πιο δημοφιλή Topics

Οι πιο δημοφιλείς ειδήσεις σε αυτήν την ενότητα

Οι πιο δημοφιλείς ειδήσεις σε άλλες ενότητες

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Συνεντεύξεις / Πρόσωπα

 
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Topics

Αγορά

Τεχνολογία

Τρόφιμα/Ποτά

Ενέργεια/Περιβάλλον

Μεταφορές/Logistics

Εκπαίδευση

Υγεία/Ομορφιά

Ευρωπαϊκή Ένωση

©2019 Boussias Communications, all rights reserved. Κλεισθένους 338, 153 44 Γέρακας, info@boussias.com, Τ:210 6617777, F:210 6617778

ATCOM PRODUCTION