σελφ σερβις - Σταύρος Λυγερός: Οι προκλήσεις του ελληνικού περιγύρου

Σάββατο, 25 Νοεμβρίου 2017

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Οικονομία

Σταύρος Λυγερός: Οι προκλήσεις του ελληνικού περιγύρου

11 Ιουλίου 2017 | 09:47 Γράφει ο Νικόλας   Παπαδημητρίου Topics: Διεθνή,Συνέντευξεις-Πρόσωπα

Σταύρος Λυγερός

«Είναι δύσκολο να εικάσουμε τις εξελίξεις σε βάθος χρόνου, δεδομένης της ρευστότητας των πραγμάτων, της ταχύτητας και του βάθους των αλλαγών και στα τρία πεδία του περιγύρου της Ελλάδας: στα Βαλκάνια, τη Μέση Ανατολή και την Ε.Ε. Συνεπώς θα μιλήσουμε σχετικά, με βάση τις τάσεις όπως διαμορφώνονται σήμερα…». Αυτή ήταν η πρώτη εξήγηση του έμπειρου πολιτικού και διπλωματικού αναλυτή, κ. Σταύρου Λυγερού, στη συζήτησή μας μαζί του, αναφορικά με τις προκλήσεις ακριβώς του περιγύρου της χώρας. Ο κ. Λυγερός σήμερα διατηρεί τον ιστότοπο καθημερινής ενημέρωσης και έγκριτων αναλύσεων stavros.lygeros.gr, για τους αναζητητές σφαιρικής και εμπεριστατωμένης αντίληψης για τα πράγματα.

H μυρουδιά μπαρούτης πάλι στα Βαλκάνια και οι κίνδυνοι συνεπεία αυτού για την ευρύτερη περιοχή έδωσαν την αφορμή για το ξεκίνημα της συνέντευξης. Όπως εξήγησε, λοιπόν, ο συνομιλητής μας, «μετά τους πολέμους της δεκαετίας του ’90 και τις συγκρούσεις μεταξύ Αλβανών και Σλαβομακεδόνων στη FYROM, το μέτωπο που παρέμενε σε σχετική ύφεση, με ελεγχόμενες αντιθέσεις, ξανάνοιξε. Ο αλβανικός εθνικισμός αναπτύσσεται στη Ν. Σερβία και τη FYROM, ενώ οι Σέρβοι της Βοσνίας θέλουν την ένωση με τη Σερβία, η οποία με τη σειρά της, έχοντας υποστεί ακρωτηριασμούς, όπως αυτός του Κοσσόβου, δεν είναι διατεθειμένη να ανεχτεί τον αλβανικό αλυτρωτισμό και τις αποσχιστικές κινήσεις των Κοσσοβάρων στα νότιά της. Βέβαια, φαίνεται ότι οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί, όπως άλλωστε οι υπηρεσίες και των Σέρβων και οι δικές μας, προνοούν ώστε να «σφραγιστεί» η κρίση πριν διαχυθεί ανεξέλεγκτα. Ωστόσο, κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος ότι θα εκτονωθεί, χωρίς πολεμικές εμπλοκές…

Ο λόγος που ευνοεί την αστάθεια στην περιοχή, είναι ότι οι διευθετήσεις της δεκαετίας του ’90 προφανώς είναι προβληματικές. Δείτε λ.χ. το τριχοτομημένο βοσνιακό μόρφωμα σε σερβικό, κροατικό και μουσουλμανικό τομέα. Μακροπρόθεσμα δεν είναι βιώσιμο».

σελφ σέρβις: Υπάρχουν παράγοντες –εκ δυσμών ή εξ ανατολών– που ωφελούνται από την αναταραχή στα Βαλκάνια;

Σταύρος Λυγερός: Δεν είμαστε στη δεκαετία του ’90, όταν οι δυτικοί, θέλοντας να αποσταθεροποιήσουν τον Μιλόσεβιτς, ενεργοποίησαν και υπέθαλψαν τον αλβανικό εθνικισμό. Τώρα δεν συμφέρει κανένα ν’ ανοίξουν οι πληγές των Βαλκανίων, αν και οι Αλβανοί πιστεύουν ότι μπορούν, όπως τότε, εκβιάζοντας με ένοπλες παρεμβάσεις, να δημιουργούν δεδομένα υπέρ τους.

Εξ ανατολών η Τουρκία έχει ένα ειδικό ενδιαφέρον για τα Βαλκάνια. Αφενός, με όχημα τον μουσουλμανισμό, έβαλε μια περίοδο γερά το πόδι της στην Αλβανία και τη Βοσνία και αφετέρου, απέκτησε ερείσματα στη FYROM, καθότι τα Σκόπια δέχτηκαν να τους «πουλά προστασία» τρόπον τινά έναντι της Ελλάδας. Πλέον, όμως, κυρίως λόγω της επιδείνωσης των σχέσεων Τουρκίας-ΕΕ, δεν είναι τόσο αποφασιστικός ο παράγων της τουρκικής επιρροής στην περιοχή και οπωσδήποτε λιγότερο ανεκτές οι παρεμβάσεις του.

Οι ανακλάσεις του μεσανατολικού στα ελληνοτουρκικά
σ. σ.: Το πεδίο της Μέσης Ανατολής από την άποψη των ελληνικών ανησυχιών συνδέεται άμεσα με την Τουρκία, η οποία τα τελευταία χρόνια είναι σε κατάσταση παροξυσμού, ενδογενούς και εξωγενούς αιτιότητας, πράγμα που έχει αντίκτυπο με ασυνήθιστη ένταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Πόσο ανησυχητικά είναι τα πράγματα για τη χώρα μας και σε τι προοπτική χρόνου;

Σ. Λ.: Καταρχάς τα προβλήματα σήμερα της Τουρκίας –που ανακλώνται όπως συνήθως στα τρία μέτωπα του ελληνισμού: το κυπριακό, το Αιγαίο και τη Θράκη– συνδέονται με τα διαδραματιζόμενα στη Μ. Ανατολή, δηλαδή με το συριακό, το κουρδικό και τον πόλεμο κατά του ISIS, και εκφράζονται σε ό,τι μας αφορά με την εντονότερη ως τώρα αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λοζάννης…

H μυρουδιά μπαρούτης πάλι στα Βαλκάνια και οι κίνδυνοι συνεπεία αυτού για την ευρύτερη περιοχή έδωσαν την αφορμή για το ξεκίνημα της συνέντευξης. Όπως εξήγησε, λοιπόν, ο συνομιλητής μας, «μετά τους πολέμους της δεκαετίας του ’90 και τις συγκρούσεις μεταξύ Αλβανών και Σλαβομακεδόνων στη FYROM, το μέτωπο που παρέμενε σε σχετική ύφεση, με ελεγχόμενες αντιθέσεις, ξανάνοιξε. Ο αλβανικός εθνικισμός αναπτύσσεται στη Ν. Σερβία και τη FYROM, ενώ οι Σέρβοι της Βοσνίας θέλουν την ένωση με τη Σερβία, η οποία με τη σειρά της, έχοντας υποστεί ακρωτηριασμούς, όπως αυτός του Κοσσόβου, δεν είναι διατεθειμένη να ανεχτεί τον αλβανικό αλυτρωτισμό και τις αποσχιστικές κινήσεις των Κοσσοβάρων στα νότιά της. Βέβαια, φαίνεται ότι οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί, όπως άλλωστε οι υπηρεσίες και των Σέρβων και οι δικές μας, προνοούν ώστε να «σφραγιστεί» η κρίση πριν διαχυθεί ανεξέλεγκτα. Ωστόσο, κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος ότι θα εκτονωθεί, χωρίς πολεμικές εμπλοκές…

Ο λόγος που ευνοεί την αστάθεια στην περιοχή, είναι ότι οι διευθετήσεις της δεκαετίας του ’90 προφανώς είναι προβληματικές. Δείτε λ.χ. το τριχοτομημένο βοσνιακό μόρφωμα σε σερβικό, κροατικό και μουσουλμανικό τομέα. Μακροπρόθεσμα δεν είναι βιώσιμο».

σελφ σέρβις: Υπάρχουν παράγοντες –εκ δυσμών ή εξ ανατολών– που ωφελούνται από την αναταραχή στα Βαλκάνια;

Σταύρος Λυγερός: Δεν είμαστε στη δεκαετία του ’90, όταν οι δυτικοί, θέλοντας να αποσταθεροποιήσουν τον Μιλόσεβιτς, ενεργοποίησαν και υπέθαλψαν τον αλβανικό εθνικισμό. Τώρα δεν συμφέρει κανένα ν’ ανοίξουν οι πληγές των Βαλκανίων, αν και οι Αλβανοί πιστεύουν ότι μπορούν, όπως τότε, εκβιάζοντας με ένοπλες παρεμβάσεις, να δημιουργούν δεδομένα υπέρ τους.

Εξ ανατολών η Τουρκία έχει ένα ειδικό ενδιαφέρον για τα Βαλκάνια. Αφενός, με όχημα τον μουσουλμανισμό, έβαλε μια περίοδο γερά το πόδι της στην Αλβανία και τη Βοσνία και αφετέρου, απέκτησε ερείσματα στη FYROM, καθότι τα Σκόπια δέχτηκαν να τους «πουλά προστασία» τρόπον τινά έναντι της Ελλάδας. Πλέον, όμως, κυρίως λόγω της επιδείνωσης των σχέσεων Τουρκίας-ΕΕ, δεν είναι τόσο αποφασιστικός ο παράγων της τουρκικής επιρροής στην περιοχή και οπωσδήποτε λιγότερο ανεκτές οι παρεμβάσεις του.

Οι ανακλάσεις του μεσανατολικού στα ελληνοτουρκικά
σ. σ.: Το πεδίο της Μέσης Ανατολής από την άποψη των ελληνικών ανησυχιών συνδέεται άμεσα με την Τουρκία, η οποία τα τελευταία χρόνια είναι σε κατάσταση παροξυσμού, ενδογενούς και εξωγενούς αιτιότητας, πράγμα που έχει αντίκτυπο με ασυνήθιστη ένταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Πόσο ανησυχητικά είναι τα πράγματα για τη χώρα μας και σε τι προοπτική χρόνου;

Σ. Λ.: Καταρχάς τα προβλήματα σήμερα της Τουρκίας –που ανακλώνται όπως συνήθως στα τρία μέτωπα του ελληνισμού: το κυπριακό, το Αιγαίο και τη Θράκη– συνδέονται με τα διαδραματιζόμενα στη Μ. Ανατολή, δηλαδή με το συριακό, το κουρδικό και τον πόλεμο κατά του ISIS, και εκφράζονται σε ό,τι μας αφορά με την εντονότερη ως τώρα αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λοζάννης…


σ. σ.: Δεν συνιστά αντίφαση η δήλωση Ερντογάν τον Μάιο, στο πλαίσιο συνάντησής του με τον Έλληνα πρωθυπουργό, ότι συμφωνεί στην εφαρμογή της Συνθήκης της Λοζάννης;

Σ. Λ.: Η δήλωση αυτή έγινε για λόγους διπλωματικής αβρότητας. Πάντως, η Τουρκία κάθε άλλο παρά αμφισβητεί γενικώς τη Συνθήκη της Λοζάννης, καθότι ορίζει τα σύνορα με ολόκληρο τον περίγυρό της και ως τέτοια είναι θεμέλιο του κεμαλικού κράτους. Την αμφισβητεί επιλεκτικά σε ό,τι αφορά τα ελληνοτουρκικά θέματα, επειδή αναγνωρίζει στην Ελλάδα τον ευάλωτο στις αξιώσεις της γείτονα. Αντίθετα την επικαλείται μετ’ επιτάσεως όταν πρόκειται για το μεγάλο της εφιάλτη σήμερα, τον κουρδικό αλυτρωτισμό.

Οι Κούρδοι, πράγματι, είναι το μόνο έθνος στην περιοχή, χωρίς κράτος. Από ένα σύνολο πληθυσμού περίπου 30-35 εκατομμυρίων Κούρδων, μοιρασμένων σε Τουρκία, Β. Ιράκ, Β.Α. Συρία και Ιράν, περί τα 22-23 εκατομμύρια ζουν σε τουρκικά εδάφη –φυσικά δεν υιοθετούν όλοι αποσχιστικές τάσεις. Στο Β. Ιράκ έχουν δημιουργήσει μια άτυπη πλην ολοκληρωμένη κρατική οντότητα με την υποστήριξη των ΗΠΑ, πληθυσμού 4-5 εκατομμυρίων ανθρώπων. Πρόκειται για το μοναδικό κομμάτι του κουρδικού έθνους όπου δεν κυριαρχεί η επιρροή του ΡKK, το οποίο θεωρείται «τρομοκρατική οργάνωση» από Τούρκους κι Αμερικανούς. Εντούτοις το ΡΚΚ και τα παρακλάδια του είναι ο μεγάλος «παίχτης» στο κουρδικό, τον οποίο ο Τραμπ έχει αποφασίσει να εκπαιδεύσει και εξοπλίσει με βαριά όπλα, όπως άλλωστε και οι Ρώσοι, στον πόλεμο κατά του Ισλαμικού Κράτους, εφόσον ήταν και παραμένει ο μόνος αξιόπιστος τοπικός παράγοντας αντίστασης κατά των τζιχαντιστών.

Οι τελευταίοι, λοιπόν, ενόσω φαινόταν ότι θα κυριαρχούσαν στη Β. Συρία, εξαλείφοντας και τον τελευταίο θύλακα κουρδικής αντίστασης (Κομπάνι, τουρκοσυριακά σύνορα, 2014), οι Τούρκοι συνεργάζονταν ποικιλοτρόπως μαζί τους, άτυπα φυσικά (στο λαθρεμπόριο ιρακινού πετρελαίου, στη διέλευση και περίθαλψη τζιχαντιστών επί τουρκικού εδάφους κλπ). Οι δυτικοί έκαναν τα στραβά μάτια, θεωρώντας προτεραιότητα την πτώση του καθεστώτος Άσαντ, μέχρι που οι θηριωδίες του ISIS, σοκάροντας τη δυτική κοινή γνώμη, έστρεψαν τις κυβερνήσεις της Δύσης εναντίον του. Ήρθε και η νίκη της αντίστασης των Κούρδων στο Κομπάνι, η ενσωμάτωση στις δυνάμεις τους άλλων μειονοτήτων της περιοχής και κατόπιν η δημιουργία άτυπου κουρδικού κράτους τριών καντονιών στη Β. Συρία, σε συνδυασμό με τη συνειδητοποίηση των δυτικών ότι δεν μπορεί να βαφτίζονται εσαεί «μαχητές της ελευθερίας» οι αντικαθεστωτικοί τζιχαντιστές της Συρίας, οπότε οι Τούρκοι εγκλωβίστηκαν. Τι έκαναν; Ενεπλάκησαν στις επιχειρήσεις κατά του ISIS, με σκοπό να εμποδίσουν τη συνένωση των τριών κουρδικών καντονίων στη Β. Συρία. Στο μεταξύ, αμερικανικές και ρωσικές παρεμβάσεις τους απέτρεψαν να απωθήσουν τους Κούρδους ανατολικά του Ευφράτη, ενώ οι ιρακινές και κουρδικές δυνάμεις του Β. Ιράκ τους αρνήθηκαν τη συμμετοχή στις επιχειρήσεις για την ανακατάληψη της Μοσούλης. Δεδομένου του γενικευμένου εχθρικού κλίματος εις βάρος τους στην ευρεία περιοχή, ενόσω οι Κούρδοι έχουν περικυκλώσει πια την πρωτεύουσα του ισλαμικού κράτους στη Β.Α. Συρία, τη Ράκα, οι Τούρκοι νοιώθουν ότι χάνουν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους στα ανατολικά-νοτιοανατολικά τους σύνορα. Στο πλαίσιο αυτό, το μήνυμα του Ερντογάν στους δυτικούς είναι πως, «αν αφήσετε να ρευστοποιηθούν τα δεδομένα στα ανατολικά μας σύνορα, εμείς θα τα ρευστοποιήσουμε και στα δυτικά». Να πως συνδέονται σήμερα οι έντονες προκλήσεις της Άγκυρας εις βάρος της χώρας μας με την κρίση στη Μ. Ανατολή, ενταγμένες στη μακρά πορεία εγγραφής των επεκτατικών της υποθηκών στο Αιγαίο, που ξεκίνησε το 1973.

Ο κίνδυνος της πρόκλησης ατυχήματος
σ. σ.: Πόσο υψηλός είναι ο κίνδυνος πρόκλησης θερμού επεισοδίου, βάσει των τουρκικών προθέσεων;

Σ. Λ.: Κάτι τέτοιο δεν μπορεί να το αποκλείσει κανένας, αλλά όχι γιατί είναι αυτός ο σκοπός των Τούρκων. Θα το διακινδύνευαν, ενδεχομένως, αν ήταν σίγουροι πως θα έμενε απλώς ένα απομονωμένο στρατιωτικό επεισόδιο. Ο φόβος, ωστόσο, της κλιμάκωσης των απαντήσεων της μιας πλευράς προς την άλλη, άρα η πιθανότητα γενίκευσης μιας σύρραξης, λειτουργεί αποτρεπτικά για ένα περισσότερο λόγο: Ο Ερντογάν δεν εμπιστεύεται τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις. Θυμηθείτε τον πόλεμο μεταξύ του βαθέως κεμαλικού κράτους, προπύργιο του οποίου είναι το στράτευμα, και των νεο-Οθωμανών του Ερντογάν, τουλάχιστον για μια δεκαετία από το 2002, οπότε ανήλθαν στην κυβερνητική εξουσία. Λίγο έλειψε το κεμαλικής σύνθεσης τότε συνταγματικό δικαστήριο να βγάλει το κυβερνών κόμμα ΑΚΡ εκτός νόμου! Θυμηθείτε, επίσης, το «Σχέδιο Βαριοπούλα», που απέβλεπε στην ανατροπή του Ερντογάν από τους στρατιωτικούς κατόπιν πρόκλησης ελληνοτουρκικής πολεμικής εμπλοκής κ.λπ…


Ο Ερντογάν δεν έκανε ποτέ πίσω στις πάγιες τουρκικές διεκδικήσεις έναντι της Ελλάδας, γνωρίζοντας, όμως, ότι δεν τον συνέφερε η στρατιωτική κλιμάκωση, καθώς τούτο θα έδινε μια επικίνδυνη γι’ αυτόν ευχέρεια κινήσεων στους στρατιωτικούς. Εν πάση περιπτώσει τον Ιούλιο πέρυσι έγινε η απόπειρα του στρατιωτικού πραξικοπήματος, ο Ερντογάν έλεγξε την κατάσταση και κυριάρχησε στον «εσωτερικό πόλεμο». Ωστόσο, στο πλαίσιο της εκρίζωσης όλων των ερεισμάτων των αντιπάλων του από το στράτευμα, έθεσε εκτός ενεργού δράσης ήδη περί τις έξι χιλιάδες αξιωματικούς και περισσότερους από 260 πιλότους της πολεμικής αεροπορίας. Σήμερα η Τουρκία έχει περισσότερα πολεμικά αεροσκάφη από πιλότους! Το καθεστώς, προκειμένου να καλύψει τα κενά, επαναφέρει στην υπηρεσία συνταξιοδοτημένους πιλότους ή εκπαιδεύει ταχύρυθμα νέους. Το ενδεχόμενο θερμού επεισοδίου στα ανατολικά σύνορά μας, λοιπόν, συναρτάται ακριβώς με την απειρία των νέων Τούρκων πιλότων και εξ αυτού της νευρικότητάς τους, άρα συναρτάται με τον κίνδυνο πρόκλησης ατυχήματος. Διότι κατά τα άλλα ο Ερντογάν εξακολουθεί να μην έχει καμία εμπιστοσύνη στο στρατό. Άλλωστε, είναι ομολογημένο ότι, αν πετύχαινε το πραξικόπημα, ακόμα και οι δικοί του αξιωματικοί, θα προσχωρούσαν στους πραξικοπηματίες. Έχει, δηλαδή, σοβαρό λόγο να απεύχεται την πολεμική εμπλοκή με την Ελλάδα.

σ. σ.: Στο μέτωπο της Θράκης;

Σ. Λ.: Εκεί οι Τούρκοι προσπαθούν να εδραιώνουν τον έλεγχο της μουσουλμανικής μειονότητας και με όρους οικονομικής διείσδυσης. Το εγχείρημα διάβρωσης της ελληνικής κυριαρχίας, δηλαδή, εξελίσσεται εκ των έσω και με βραδύτητα, χωρίς να τίθεται ζήτημα στρατιωτικής απειλής.

Το μέτωπο του κυπριακού
σ. σ.: Σε τι βαθμό αυξάνει ο βαθμός δυσκολίας συνεννόησης με τους Τούρκους στην περίπτωση της Κύπρου, συνεπεία του προγράμματος ερευνών και μετρήσεων για την εξόρυξη φυσικού αερίου ή και πετρελαίου στην κυπριακή ΑΟΖ;

Σ. Λ.: Οι Τούρκοι εξαρχής αντιτάχθηκαν σχετικά. Τώρα επισήμως διεκδικούν ένα τμήμα του κυπριακού θαλάσσιου οικοπέδου 6, δυτικά και νότια της Μεγαλονήσου, ισχυριζόμενοι ότι το βορεινό του κομμάτι είναι τουρκική υφαλοκρηπίδα. Ταυτόχρονα, αντιτίθενται και σε γεωτρήσεις σε θαλάσσια οικόπεδα νοτίως της Κύπρου επ’ ονόματι υποτίθεται των δικαιωμάτων των Τουρκοκυπρίων, με το έωλο σκεπτικό ότι, μέχρι την επίλυση του κυπριακού, δεν μπορούν να τα ασκούν αυτοί κ.ο.κ. Όμως, όπως φάνηκε μέχρι τώρα, η Τουρκία δεν μπορεί να εμποδίσει τις γεωτρήσεις –ήδη πραγματοποιήθηκαν στο οικόπεδο 12 και πρόκειται να γίνουν στο οικόπεδο 11. Άλλωστε, θα ήταν παράτολμο να προκαλέσει επιχειρηματικά συμφέροντα, πίσω από τα οποία βρίσκονται κράτη όπως το γαλλικό και το ισραηλινό, όπως και αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες. Για την ώρα προκαλεί τους Ελληνοκύπριους, στέλνοντας το Barbarossa για έρευνες στην κυπριακή ΑΟΖ, χωρίς αυτό, όπως εκτιμάται, να δημιουργεί τετελεσμένα. Στη σκέψη των Τούρκων είναι η δημιουργία μιας δικής τους πλατφόρμας εξόρυξης στο οικόπεδο 6, πράγμα που θα αποτελέσει αιτία έντασης, αλλά δεν νομίζω ότι θ’ αφήσουν τα πράγματα να ξεφύγουν. Με τις πιέσεις τους αποβλέπουν μάλλον να υποχρεωθούν οι Ελληνοκύπριοι να ενδώσουν σε όσα ζητά η Άγκυρα για την επίλυση του κυπριακού.

σ. σ.: Θεωρείτε πιθανό ότι θα ανακινηθεί εκ νέου η προσπάθεια επίλυσής του, ενόσω φάνηκε πρόσφατα κατά τη σχετική διαδικασία, η οποία τυπικά παραμένει ενεργός, ότι η Τουρκία δεν θέλει λύση;

Σ. Λ.: Η Τουρκία θέλει λύση μόνο στα μέτρα της, δηλαδή με αδιανόητους διεθνώς όρους, όπως η παραμονή του στρατού της στην Κύπρο με κυρίαρχη στρατιωτική βάση, τα εγγυητικά δικαιώματα επέμβασης κ.ά., πράγματα που αναιρούν πλήρως την κυπριακή κυριαρχία. Ειδάλλως οι Τούρκοι δεν ενδιαφέρονται για λύση. Άλλωστε, γι’ αυτούς η υπόθεση Κύπρος δεν είναι οι Τουρκοκύπριοι. Το ‘χει πει ανοιχτά ο Νταβούτογλου, όπως κι άλλοι πριν από αυτόν, ότι ακόμα κι αν δεν υπήρχε ούτε ένας τουρκοκύπριος, θα έπρεπε να τον εφεύρουν, για να έχουν λόγο σε αυτό το στρατηγικά τόσο κρίσιμο νησί.

Εξελίξεις στο κυπριακό πιθανώς θα δούμε μετά τον Μάρτιο του 2018, εάν και εφόσον εκλεγεί ο Αναστασιάδης, ο οποίος ήταν ταγμένος με το Σχέδιο Ανάν και παραμένει θιασώτης λύσεων τύπου Σχεδίου Ανάν –όπως η πρόσφατη που δεν τελεσφόρησε– παρότι οι 3 στους 4 Ελληνοκύπριους (76% στο δημοψήφισμα κατά του Σχεδίου Ανάν) είναι αντίθετοι σε τέτοιες λύσεις, ενώ και η αμετροέπεια απαιτήσεων της Άγκυρας αποθαρρύνει πλέον και τους πιο συμβιβαστικούς της ελληνοκυπριακής πλευράς. Το πιθανότερο είναι ότι η κατάσταση στην Κύπρο θα παραμείνει ως έχει. Εκτός εάν η Άγκυρα μπει μελλοντικά στον πειρασμό να προσαρτήσει τα κατεχόμενα στο όνομα της μη εξεύρεσης λύσης, επισημοποιώντας επί του συμβολικού την κυριαρχία της στη Β. Κύπρο.


Ο κόσμος της «γερμανικής Ευρώπης»
σ. σ.: Ποιο είναι το μέλλον του ευρωπαϊκού νότου;

Σ. Λ.: Η ΕΕ όπως τη θυμόμαστε προ της κρίσης του 2008, δεν υπάρχει πια. Ο χαρακτηρισμός «γερμανική Ευρώπη» δεν είναι υπερβολικός, εφόσον η ατζέντα διαμορφώνεται πλέον από το Βερολίνο και το Παρίσι σε αναλογία 80/20 κι όλοι οι άλλοι εταίροι συμβιβάζονται από φόβο. Οι κάποιες προσπάθειες για τη διαμόρφωση ενός μετώπου αντι-λιτότητας έναντι του Βερολίνου προϋποθέτουν τη γαλλοϊταλική συνεργασία επικεφαλής όλων των νοτιοευρωπαίων, αλλά αυτή τη στιγμή δεν φαίνεται στον ορίζοντα κάτι τέτοιο.

σ. σ.: Αφού Ρώμη και Παρίσι συνθλίβονται από τη λιτότητα, πώς εξηγείτε την υποταγή τους στη βούληση του Βερολίνου;

Σ. Λ.: Αν και οι ελίτ τους δεν είναι φιλογερμανικές, ο νεοφιλελευθερισμός τις ωθεί στην υιοθέτηση του γερμανικού μοντέλου και, στο πλαίσιο αυτό, συμβιβάζονται με τον γερμανικό οικονομικό εθνικισμό, ο οποίος βγαίνει έτσι στρατηγικά κερδισμένος. Αναφέρομαι κυρίως στις ελίτ του χρήματος και της χρηματιστικοποιημένης οικονομίας. Ακόμα και στη χώρα μας, που είναι πια κατεστραμμένη, όπως άλλωστε και στην Ιταλία των 2,2 τρισ. ευρώ δημόσιου χρέους, υπάρχουν άνθρωποι που επικροτούν την εφαρμογή όσων επιθυμούν οι Γερμανοί.

σ. σ.: Η αναζήτηση εκ μέρους του γαλλογερμανικού άξονα διεξόδου φυγής προς τα εμπρός, μέσω της εμβάθυνσης της ΕΕ στον τομέα της άμυνας, έχει μέλλον;

Σ. Λ.: Η σχετική συζήτηση μόλις άνοιξε υπό τις πιέσεις των Αμερικανών να πληρώνουν οι Ευρωπαίοι στο εξής για τον τομέα της ασφάλειας κι όχι ως αμιγώς εσωτερική υπόθεση της ΕΕ. Κατά πόσο θα δεχτεί η Γαλλία να «μοιραστεί» με τους Γερμανούς το πλεονέκτημά της στην κατοχή πυρηνικών όπλων; Εφόσον νομίζει ότι θα εξακολουθήσει να έχει το πάνω χέρι στον τομέα αυτό, μένει να δούμε τους όρους της σχετικής μοιρασιάς. Το βέβαιο είναι ότι οι Γερμανοί θέλουν να τελειώνουν με το καθεστώς αφοπλισμού που κληρονόμησαν μεταπολεμικά. Αλλά αυτό δεν το θέλουν ούτε οι ΗΠΑ ούτε η Ρωσία. Όμως οι πρώτες, αφαιρώντας την αμερικανική αμυντική ομπρέλα από την Ευρώπη, δεν μπορούν ν’ αρνηθούν στους Γερμανούς το δικαίωμά τους στην άμυνα με ίδια μέσα. Μάλλον θα συμβιβαστούν μεταξύ τους Γερμανοί, Αμερικανοί και Γάλλοι, στη βάση πολιτικο-στρατιωτικών συμφωνιών και οικονομικών ανταλλαγμάτων. Όσο για τη Ρωσία, παραμένοντας πολύ μεγάλη στρατιωτική δύναμη, φθίνει δημογραφικά, ενόσω δεν έχει το οικονομικό βάρος να ανταγωνίζεται τους δυτικούς.

Η μοίρα του ισοβίτη
σ. σ.: Ποια είναι τα περιθώρια αντιδράσεων της Ελλάδας στο ισχύον παίγνιο συσχετισμού δυνάμεων στην ΕΕ και το δυτικό σύστημα εν γένει;

Σ. Λ.: Η Ελλάδα τολμώ να πω ότι βρίσκεται στη δυσμενέστερη θέση που έχει βρεθεί ποτέ, καθώς της επιφυλάχθηκε ο ρόλος του πειραματόζωου για τις δοκιμές συνταγών κοινωνικής μηχανικής, που οι ελίτ ετοιμάζουν για ευρεία χρήση. Η Ελλάδα από το 2010 είναι μια μεταμοντέρνα αποικία, οι κυβερνήσεις της οποίας λειτουργούν ως απλά εκτελεστικά όργανα αποφάσεων, ακόμα και για επουσιώδη ζητήματα, βάσει λεπτομερώς σχεδιασμένου προγράμματος. Κάθε εκτός προγράμματος λύση είναι απλώς απαγορευμένη επί ποινή οικονομικού πνιγμού...

Όσοι μιλούν περί «κακών» και «καλών» μνημονίων απλώς δεν τα έχουν διαβάσει κι όσοι ακόμα πιστεύουν ότι το πρόβλημα της χώρας είναι θέμα ικανοτήτων ή ανικανότητας των κυβερνήσεών της, εθελοτυφλούν. Στην πραγματικότητα αυτό που συμβαίνει είναι ότι καταλύεται βίαια ο μικροϊδιοκτητικός τρόπος παραγωγής, που χαρακτήριζε την ελληνική κοινωνία και οικονομία, και υφαρπάζεται γρήγορα ο δημόσιος και ιδιωτικός πλούτος της χώρας.

Τον ισοβίτη δεν τον συμφέρει η κανονικότητα, γιατί κανονικότητα σημαίνει κελί. Τον ενδιαφέρει μόνο η αναταραχή, μην τυχόν και ξεγλιστρήσει από τη φυλακή του. Βάλτε στη θέση του ισοβίτη τη χώρα, για να καταλάβετε τη θέση και τα περιθώρια των αντιδράσεών της.

σελφ σερβις (T. 473)
« 1 2 3 4 »
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Δείτε ακόμη...

Οι πιο δημοφιλείς ειδήσεις σήμερα

Αυτοί που διάβασαν αυτό διάβασαν επίσης

Τα πιο δημοφιλή Topics

Οι πιο δημοφιλείς ειδήσεις σε αυτήν την ενότητα

Οι πιο δημοφιλείς ειδήσεις σε άλλες ενότητες

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Συνεντεύξεις / Πρόσωπα

 
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Topics

Αγορά

Τεχνολογία

Τρόφιμα/Ποτά

Ενέργεια/Περιβάλλον

Μεταφορές/Logistics

Εκπαίδευση

Υγεία/Ομορφιά

Ευρωπαϊκή Ένωση

©2017 Boussias Communications, all rights reserved. Κλεισθένους 338, 153 44 Γέρακας, info@boussias.com, Τ:210 6617777, F:210 6617778

ATCOM PRODUCTION